Akkilesarhæll Evrópu

"Evruvandinn mesta ógnin" er fyrirsögn greinar í Morgunblaðinu 23. maí 2012.  Þessi greining var ekki gerð í Hádegismóum, heldur hjá OECD, Efnahags- og framfarastofnuninni.  Síðan degir:

"Helzta ógnin við efnahagsbata í heiminum er skuldavandi og stöðnun í 17 ríkjum evrusamstarfsins, segir í nýrri skýrslu frá Efnahags- og framfarastofnun Evrópu, OECD."  Christine Lagarde, forstjóri Alþjóða gjaldeyrissjóðsins, og fyrrverandi ráðherra í ríkisstjórn Frakklands, tók á dögunum afstöðu með þeim, sem vilja, að Seðlabanki Evrópu, ESB, gefi út ESB-skuldabréf.  Þar með hefur hún lagzt á sveif með Hollande og Suður-Evrópublokkinni gegn Þýzkalandi og Norður-Evrópu.  Hljóðið í Þjóðverjum er þannig, að mjög ólíklegt er, að þýzka þingið muni samþykkja þetta fyrir kosningarnar haustið 2013.  Nú er svo komið, að kratar gætu hæglega komizt í ríkisstjórn Sambandslýðveldisins eftir þessar kosningar, og þá óttast margir Þjóðverjar kúvendingu í þessum efnum.

Þýzka þjóðin er ekki lengur haldin sektarkennd stríðskynslóðarinnar og þeirra næst á eftir.  Hún telur ósanngjarnt og algerlega vonlaust verk að ausa úr sjóðum Þýzkalands í botnlausa hít Suður-Evrópu, þar sem er gríðarlegur opinber rekstur og landlæg spilling. 

Hæll Akkilesar er mjög í umræðunni þessi misserin vítt og breitt um heiminn og ekki sízt í Evrópu.  Evrópa er talin sjúklingurinn í efnahagslífi heimsins, og það versta er, að verði, meinið ekki fjarlægt, á sjúklingurinn sér enga batavon. Það, sem átt er þá við, er evran.  Sameiginlega myntin, sem verið hefur 12 ár við lýði, er að ganga af hagkerfi margra Evrópulanda dauðu, en hagkerfi, sem ekki getur séð þegnum sínum nokkurn veginn fyrir fullri vinnu til langframa er einskis nýtt og raunar dautt.  Þessi kunna að verða örlög flestra landa evrusvæðisins, þar sem vextir eru nú hærri en hagkerfin ráða við með örfáum undantekningum.  Nafnvextir á þýzkum ríkisskuldabréfum eru hins vegar komnir niður í 0, og raunvextirnir eru þess vegna neikvæðir.  Þetta ástand er sjúklegt, og hlýtur að enda með ósköpum.  

Íslendingar búa reyndar nú við óskiljanlega háa vexti, þó að þeir hafi ekki tekið upp evru og skorti reyndar allar forsendur til þess undir frámunalega lélegri stjórn peningamála og ríkisfjármála.  Alls staðar sitja þar gamlaðir vinstri menn á fleti fyrir, og furstinn af Svörtu loftum, gamall aðdáandi Trotzkys, byltingarforingja bolsévíka, verður embætti sínu reyndar hvað eftir annað til háborinnar skammar. 

Í evrulöndunum eru svo hrikalegar andstæður, að nánast óhugsandi er, að þetta harðlæsta myntsamstarf fái þrifist að óbreyttu.  Stærstu þjóðirnar munu þurfa að gjörbreyta um stefnu, ef dæmið á að ganga upp.  Með öðrum orðum þarfnast evran umbóta á efnahagskerfi Frakklands, sem er allt of miðstýrt og ríkissjóður Frakklands mergsýgur franska hagkerfið í anda Napóleóns Bónaparte; Þjóðverjar þyrftu að tileinka sér eyðslusemi og sætta sig við mun meiri verðbólgu en nú er í Þýzkalandi og meiri en tíðkast í hinum ríkjunum, og Ítalir þurfa að tileinka sér aukinn stjórnmálaþroska, en þar hefur ríkt stjórnmálalegur óstöðugleiki frá lokum Heimsstyrjaldarinnar seinni, og þeir sitja nú uppi með ókosinn forsætisráðherra í skjóli búrókratanna í Brüssel.

Þjóðverjar bera nú orðið Ægishjálm yfir aðrar þjóðir evrusvæðisins, hvað samkeppnihæfni varðar.  Ástæðan er m.a. sú, að eftir endursameiningu Þýzkalands árið 1990 varð verðbólga í Þýzkalandi meiri en Þjóðverjum þótti góðu hófi gegna.  Það varð því þjóðarsátt í Þýzkalandi um að herða sultarólina og stöðva launahækkanir um hríð.  Ríki og fylki tóku líka til hjá sér.  Þjóðverjar náðu verðbólgunni vel niður fyrir 2,0 %, sem er viðmið ECB, banka Evrópusambandsins, ESB, þó að hún sé um þessar mundir 2,1 % vegna hækkana á eldsneyti, hrávöru og matvælum.

Um miðjan 1. áratug 21. aldarinnar höfðu aðhaldsaðgerðir Þjóðverja staðið í einn áratug og borið svo góðan árangur, að hagkerfi þeirra var orðið hið samkeppnihæfasta á evrusvæðinu.  Er þarna fagurt fordæmi fyrir Íslendinga að leita í smiðju Þjóðverja um styrka hagstjórn, sem nýtur svo mikils trausts fjármálamarkaða, að vextir á skuldabréfum þýzka ríkisins eru engir orðnir. Nú rotta skussarnir sig saman og munu reyna að fá Þjóðverja til að borga sukkið.  Það hriktir í stoðum ESB.   

Aðrar þjóðir sváfu flestar á verðinum og vöknuðu upp við það, að framleiðslukostnaður útflutningsatvinnuvega þeirra var kominn algerlega úr böndunum.  Evran hafði hækkað upp úr öllu valdi vegna hins gríðarlega styrks þýzku útflutningsvélarinnar.  Nú höktir allt evrusvæðið utan Þýzkalands og mænir til Þjóðverja eftir ölmusu.  Það er borin von þessara landa, að Þjóðverjar breyti nú lifnaðarháttum sínum og hætti á, að verðbólgan grafi um sig í þjóðfélagi þeirra.  Hin ríkin munu þess vegna aðeins ná sér á strik, ef verðbólgan hjá þeim verður minni en í Þýzkalandi, og þá eiga þessar þjóðir á hættu vítahring verðhjöðnunar, en út úr honum getur reynzt erfitt að komast.  Evrulöndin eru í illvígum vítahring, en þau skyldu minnast þess, að það voru ekki Þjóðverjar, sem báðu um þessa evru.  Það voru Frakkar, sem gerðu það að skilyrði fyrir samþykkt á endursameiningu Þýzkalands, að Þjóðverjar legðu niður stolt sitt, die Deutsche Mark, DEM. 

Það er kunnara en frá þurfi að segja, að verst hafa Grikkir farið út úr evrusamstarfinu.  Á 6 ára skeiðinu, 2007-2012, hefur samdráttur gríska hagkerfisins numið um 20 %.  Þetta er með ólíkindum og sýnir, að gríska hagkerfið er að hruni komið.  Þar er atvinnuleysi ungmenna 50 % og í heildina líklega að verða 25 %.  Miðstéttin er að verða fátækt að bráð, og það á við víðar í Suður-Evrópu.  Þess vegna mun allt fara í bál og brand. 

Árið 2013 munu ríkisskuldir Grikklands nema rúmlega 160 % af VLF þrátt fyrir allar niðurfellingarnar.  Það ræður engin þjóð við svo miklar skuldir, sízt af öllu þjóð í stöðugum samdrætti.  Þetta getur aðeins endað á einn veg fyrir Grikkjum; með þjóðargjaldþroti.  Afleiðing núverandi ástands er stjórnmálaleg upplausn, og hún mun valda því, að björgunarsjóður evrunnar mun halda að sér höndum, og þá er evrusagan öll í Grikklandi.

Þar með munu þeir hrökkva út úr evrusamstarfinu.  Þegar tekur að kvarnast úr því, er líklegt, að ekki verði ein báran stök. Löndin á Pýreneaskaganum verða næstu fórnarlömbin á eftir Grikkjum.  Hvorki Portúgalir né Spánverjar geta búið við núverandi vexti Mario Draghi í Frankfurt né ávöxtunarkröfu yfir 6 % á ríkisskuldabréfum, sem nú er reyndin.  Mia EUR 100 vantar inn í spænska banka, því að vanskilin eftir eignabólu og í miklu (yfir 20 %) langvarandi atvinnuleysi eru gríðarleg.

Francois Hollande ætlar að blása lífi í hagvöxt Frakklands með lántökum að hætti krata og með fjölgun opinberra starfa.  Hollande hefur sennilega búrókratana í Berlaymont á sínu bandi og sömuleiðis Suður-Evrópu.  Á móti þessu standa Þjóðverjar og fjármálamarkaðirnir, sem lánað hafa þessum löndum stórfé.  Þeir trúa ekki á aukningu ríkisumsvifa sem lausn á vanda þessara ríkja.  Allt stefnir í átök norðurs og suðurs, og evran í sinni núverandi mynd mun auðvitað ekki lifa þau af.

Inn í þetta öngþveiti eiga Íslendingar náttúrulega ekkert erindi.  Evran var aldrei annað en stjórnmálaleg della.  Landsmenn verða að ná tökum á sínum málum sjálfir.  Að því loknu geta þeir tekið sjálfstæða ákvörðun um, hvaða mynt þeir kjósa að nota.  Það er hjákátlegt að halda viðræðum áfram um inngöngu Íslands í Evrópusambandið, ESB, sem logar stafnanna á milli, en hefur samtímis í margvíslegum hótunum við Íslendinga út af Icesave fyrir Eftadómstólinum og í samkrulli við samkeppniaðila okkar og frændur, Norðmenn, út af makrílnum, sem nýhlaupinn er á snæri okkar Íslendinga og skilar um þessar mundir um 30 milljörðum kr útflutningsverðmætum.  Stuðningsmenn áframhaldandi aðlögunarviðræðna á þingi hafa undarlega innréttað toppstykki, svo að vægt sé til orða tekið.

Það á að binda endi á þessar viðræður strax með fyrirvara, leggja spilin á borðið fyrir kjósendur og leita staðfestingar þeirra á viðræðuslitum samhliða næstu Alþingiskosningum.  Til þess eru næg efnislek rök, sem beita má á þann hátt, að mótaðilinn þurfi ekki að ganga sneyptur frá borði, heldur hafi ástæðu til að skilja, að forsendur "samningaviðræðna", sem í raun eru ekkert annað en aðlögun að kröfum og stjórnkerfi ESB, hafa tekið kollsteypu.            

        

  

Afkoman á næstu árum

Á Bretlandi líða að jafnaði 3-4 ár frá því, að samdráttur hagkerfis hefst þar til landsframleiðslan hefur náð sama gildi og fyrir samdrátt að raunvirði.  Að 4 árum liðnum frá Hruni á Íslandi má ætla, að samdráttur landsframleiðslu muni enn nema 5 % frá 2008.  Það er þess vegna augljóst, að hagstjórn skálkaskjólsins í Stjórnarráðinu undir forsæti Jóhönnu Sigurðardóttur skilar íslenzku þjóðinni mun lakari árangri en hagstjórn ríkisstjórna nágrannaþjóðanna skilar þeim, og telst þetta reyndar vart til tíðinda hjá nokkrum manni, enda um að ræða duglausustu ríkisstjórn landsins frá fullveldi 1918.   

Miðað við horfurnar gæti þessi tími, sem tekur að vinna upp tapaða landsframleiðslu, orðið tvöfalt lengri en gengur og gerist.  Ástæðan er aðallega sú, að ríkisstjórn Jóhönnu er óhæf til að stjórna landinu.  Stjórnarathafnir eru hálfkák eitt og enda margar sem hreint klúður. 

Ár ríkisstjórnar Samfylkingar og Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs eru ár hinna glötuðu tækifæra, sem kosta landsmenn a.m.k. 200 milljarða kr á ári í minni landsframleiðslu og hærri vaxtaútgjöldum, en síðar nefndi liðurinn fer að mestu leyti beint út úr hagkerfinu til útlanda.

Í þessu sambandi má nefna, að tölfræðifyrirtækið Gamma hefur gefið út skýrslu um afleiðingar "stefnu" ríkisstjórnarinnar í orkunýtingarmálum.  Þar kemur fram, að tap Íslands á um 5 næstu árum verði 250 milljarðar kr og um 5 þúsund ársverk.  Aðspurðir á Alþingi um þetta hafa ráðherrar svarað með útúrsnúningum einum.  Þeir eru rökþrota.  

Það eru hærri vaxtagjöld undir afturhaldsstjórn en væru undir framfarasinnaðri ríkisstjórn vegna þess, að öflugra athafnalíf og meiri erlendar fjárfestingar mundu fljótlega framkalla lægra skuldatryggingarálag vegna hærra lánshæfismats.  Afturhaldið á Íslandi er eðlilega í mjög litlum metum hjá erlendum lánveitendum.  Það er reyndar furðuleg fjármálaráðstöfun Oddnýjar Harðardóttur, fjármálaráðherra, að fara í erlent skuldabréfaútboð nú, þegar ávöxtunarkrafan er 6,00 % til þess að borga lán, sem veitt voru af Norðurlöndunum til eflingar gjaldeyrisvarasjóðs á 3,25 % vöxtum.  Svona gera menn ekki.

Í Evrópu þurfa aðeins tvö ríki að greiða hærri vexti en 6 %, og eru bæði talin vera gjaldþrota, þ.e. Portúgal um 11 % og Grikkland um 21 %.  Spánn og Ítalía, sem hvorugt er talið munu geta staðið í skilum og muni raunar þurfa að leita ásjár björgunarsjóðs ESB og muni þá sliga evruna mjög, sem fyrir stendur veikt að vígi, þurfa að greiða lægri vexti eða um 5,7 %.  Markaðurinn metur augljóslega stöðu Íslands undir afturhaldsstjórn trúðsígilda, sem sótt hafa um inngöngu í ESB og eyða öllu púðrinu í einskis nýt en rándýr gæluverkefni, mjög áhættusama. 

Þessir valdhafar eru þess vegna alþýðu landsins hræðilegur fjárhagslegur baggi.  Hið sorglega er, að engin efnahagsleg né stjórnmálaleg þörf er á að burðast með bagga þennan.  Ef allt væri með felldu, hefðu Íslandingar unnið sig upp úr efnahagslægðinni árið 2011, þ.e. á 3 árum, og væru nú komnir með meiri þjóðartekjur í raun en fyrir Hrun og hefðu hafið endurgreiðslu erlendra lána ríkisins í stað þess að bæta stöðugt í þá hít undir vinstra afturhaldinu.

Formaður Framsóknarflokksins, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, birti laugardaginn 5. maí 2012 í Morgunblaðinu greinina, "Kostnaðurinn af skaðlegri ríkisstjórn".  Niðurstaða hans er sú, að Hrunið hafi leitt til kostnaðar þjóðarinnar upp á 670 milljarða (mia) kr, en villta afturhalds vinstrið hafa kostað hana 890 milljarða.  Niðurstaða Sigmundar Davíðs um, að tapið af ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur sé meira en tapið vegna Hrunsins er rétt, en höfundur þessa vefseturs telur hins vegar, að báðar tölurnar séu of lágar:

• Tap Seðlabankans vegna Hrunsins:                  ISK 200 mia
• Tap lífeyrissjóðanna vegna Hrunsins:               ISK 500 mia
• Ágizkun höfundar um tap einstaklinga og fyrirtækja:300 mia

Heildarkostnaður landsmanna vegna Hrunsins: 1000 mia kr

• Vaxtarmunur samfélagsins: 60 mia kr/ár x 3 ár= 180 mia kr
• 10 þúsund fleiri í vinnu: 90 mia kr / ár x 3 ár =  270 mia kr 
• Mismunur hagvaxtar: 90 mia kr / ár x 3 ár =      270 mia kr
• Verðbólgumunur 4 % / ár x 3 ár =                    200 mia kr
• Ólögmæt myntkörfulán til nýju bankanna =       150 mia kr 
• Tapaðar færslur úr ríkissj. í gjaldþrota fyrirtæki   50 mia kr
• Áætlað tap vegna gjaldeyrishafta 100 mia kr/ár  100 mia kr
• Slæleg frammistaða við stjórnun ríkisfjármála  100 mia kr    

Heildarkostnaður landsmanna af ráðstöfunum afturhaldsstjórnarinnar umfram það, sem búast mætti við af ríkisstjórn borgaralegu stjórnmálaflokkanna miðað við stefnumörkun þeirra í stjórnarandstöðu: 1320 mia kr.

Á þriggja ára tímabilinu 2009-2011 hefur afturhaldið í ríkisstjórn Íslands valdið landinu fjárhagslega tjóni, sem er meira en 130 % tjónið í Hruninu.  Þetta umframtjón nemur yfir 300 mia kr, og líklega tvöfaldast þessi umframkostnaður af hinni gæfusnauðu vinstri stjórn á árinu 2012 og mun nema um 1000 mia kr eða 60 % af VLF áður en yfir lýkur, lafi ómyndin út kjörtímabilið.  Ekki hefði myndin skánað af sukki ríkisstjórnar Jóhönnu, ef hún hefði haft sitt fram í Icesave-málinu, og hér er ótalinn tugmilljóna kostnaður af snepjulegri sneypuför Jóhönnu og Steingríms í Landsdómsmálinu og öðrum gæluverkefnum hennar.

Eftir því sem tímar líða verður tap þjóðarinnar af vinstri stjórninni meira og átakanlegra.  Um þessar mundir getur það hæglega numið 300 milljörðum kr á ári.  Það er þess vegna borðleggjandi, að verulegu máli skiptir, hvernig til tekst um val Alþingismanna.  Nú munu landsmenn vera í 18. sæti á lista ofanfrá um þjóðartekjur á mann, en þeir hrapa niður þann lista með villta vinstrið við stjórnvölinn, og við megum ekki við að hrapa frekar, því að þá mun skjótlega horfa við landauðn hér.

Það eru fjölmörg úrræði fyrir hendi til að snúa þessari óheillaþróun við og sækja upp á við á þessum lista, en Ísland mun hafa verið í 4. sæti, þegar hæst bar, en þá var reyndar vitlaust gefið.  Grundvallaratriði er, að á Alþingi verði sú viðhorfsbreyting, að hámarka skuli tekjuöflun landsmanna innan ramma sjálfbærni og efnahagslegs stöðugleika.  Þetta er alls ekki viðhorf núverandi meirihluta, heldur fer allt púðrið í tekjuskiptinguna með mjög óheillavænlegum inngripum í athafnalífið og skattkerfið.  Ekkert þessara inngripa villta vinstrisins er reist á hagfræðilegum rökum um að stækka kökuna, sem til skiptanna er, heldur hafa allar ráðstafanir ríkisstjórnarinnar verið brennimerktar fátæktarstefnu og misheppnaðar í þeim skilningi, að þær hafa í raun verið til þess fallnar að minnka verðmætasköpun í landinu og þar með tekjur einstaklinga, fyrirtækja, sveitarfélaga og ríkissjóðs.

Þannig þarf þetta engan veginn að vera, og landsmenn eiga skýra valkosti í næstu forsetakosningum og Alþingiskosningum.  Það væri t.d. glapræði að kjósa frambjóðanda Samfylkingarinnar og koma henni til embættis á Bessastöðum, sem síðar eftir næstu Alþingiskosningar og myndun framfararíkisstjórnar í stað afturhalds gæti stöðvað eða tafið mikilvæg framfaramál nýs Alþingis.   

 

    

 

 

    

  

           

Vinna er velferð

Verkalýðshreyfingin gerði ofangreint að kjörorði sínu 1. maí 2012 og eigi að ófyrirsynju.  Fyrir 5 árum hefði engum dottið í hug að fara á flot með þetta kjörorð, en eftir senn fjagra ára afturfararskeið brennur atvinnuleysið á almenningi, og téð kjörorð er þá eðlilegt.

Árið 2011 voru að jafnaði 180000 manns á íslenzka vinnumarkaðinum samkvæmt vinnumarkaðsrannsókn Hagstofunnar og fækkaði um 1000 manns frá árinu áður.  Skýringin á því er uppgjöf fólks, landflótti, og það gefst upp á atvinnuleit.  Á árinu 2011 voru 167300 starfsmenn með atvinnu, og 12700 í atvinnuleit.  Þetta gefur 7,1 % vinnumarkaðarins í atvinnuleit, en atvinnuleysið er í raun mun meira og alvarlegra.  Árangursleysi ríkisstjórnarinnar verður bezt lýst með því, að frá 1. ársfjórðungi 2009 til 1. ársfjórðungs 2012 fjölgaði fólki með atvinnu ekki nokkurn skapaðan hlut.  Annað slíkt þriggja ára stöðnunarskeið fyrirfinnst líklega ekki á lýðveldistímanum, og það er furðulegt, að vinstri stjórnin skuli telja sér sætt við þessar aðstæður, þegar eðlilegast væri af hvaða ríkisstjórn sem er við þessar aðstæður að viðurkenna mistök sín og getuleysi við stjórn þjóðfélagsins og leggja upp laupana.  

Að þessari ríkisstjórn genginni munu af þessum ástæðum verða vatnaskil í stjórnmálum á Íslandi, þar sem Sjálfstæðisflokkurinn mun verða brjóstvörn almennings í sókn hans til bættra lífskjara gegn afturhaldinu í landinu, sem ekki hefur áhuga á öðru en að sleikja skósóla ráðamanna og búrókrata í Berlaymont.  Kratar á Íslandi eru algerlega úti að aka og ekki í neinum takti við krata annars staðar í Evrópu.  Francois Hollande, nýkjörinn forseti Frakklands, boðar andóf Frakka við búrókrötum í Brüssel og vöxt hagkerfisins.  Hann vill leysa brjótast út úr stöðnun með hagvöxt að vopni.  Þetta er í samræmi við stefnu Sjálfstæðisflokksins á Íslandi.  Franska þjóðin var orðin leið á að taka við tilskipunum frá Berlín úr munni hálfungversks monthana.  Spennandi verður nú að fylgjast með viðureign Berlínar og Parísar.  Líklegt er, að henni lykti með rústum, ekki húsarústum að þessu sinni, sem betur fer, heldur rústum evrunnar.         

Allir, nema skussar meirihlutans á Alþingi vita hins vegar, að ekkert horfir til framfara við það eitt að hrópa á torgum.  Til að breyta núverandi stöðu þarf vilja, þekkingu og skipulag.  Ríkisstjórn Samfylkingar og Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs, sem er eintrjáningur, illa haldin af doða og  stjórnmálalega séð nánast daufdumb, eins og mælingar á fylgi gefa til kynna, hefur ekkert af þessu þrennu til að bera.  

Ríkisstjórnin hefur engan vilja til að efla atvinnulífið.  Þvert á móti leggur hún hvern steininn á fætur öðrum í götu þess.  Þarf ekki frekari vitnana við en eftirfarandi frá prófessor emerítus, Þráni Eggertssyni, hagfræðingi, í Morgunblaðinu 20. apríl 2012, er hann kvað "algjörlega óskiljanlegt, að þjóð, sem er allt að því á barmi glötunar, skuli spila rússneska rúllettu með undirstöðugrein, eins og sjávarútveginn, með óundirbúnu og vanhugsuðu fikti með skatt- og gjaldheimtu af greininni".

Það er hins vegar allt á sömu bókina lært hjá lökustu ríkisstjórn lýðveldistímans.  Þegar kemur að nýtingu orkulindanna, er allt í frosti hjá ríkisstjórninni, hún umturnar og eyðileggur faglega niðurstöðu Rammaáætlunar um vernd og nýtingu orkulinda, hún framdi lögbrot og var dæmd af Hæstarétti fyrir tafaleiki við undirbúning virkjana í Neðri-Þjórsá, og hún hefur reynt að torvelda hagkvæmustu orkuvinnslu á Íslandi, sem er Hágöngumiðlun, og þannig mætti lengi telja.

Það er loku fyrir það skotið, að hérlendis fjölgi störfum um þau 13000 á næstu 3 árum, sem nauðsyn krefur til að nægt vinnuframboð verði eða velferð fyrir landsmenn, ef hvorki verður fjárfest í sjávarútvegi né orkuvinnslu.  Halda menn, að Hollande tæki slíkt í mál ?  Kratar á Íslandi eru nú málsvar svartasta afturhaldsins. 

Nýjasta dæmið um atvinnufjandsemi ríkisstjórnarinnar gat að líta á 6. síðu Morgunblaðsins, 19. apríl 2012 undir fyrirsögninni, "Greenstone gafst upp á Íslandi".  Þar er mynd af Henk Wiering, stjórnarmanni í Greenstone, og forseta lýðveldisins, Ólafi Ragnari Grímssyni, en þeir áttu með sér fund á Bessastöðum á vordögum 2008 um fjárfestingu Greenstone í gagnaveri á Íslandi.  Sveinn Óskar Sigurðsson, fyrrverandi talsmaður Greenstone á Íslandi sagði um þátt ríkisstjórnarinnar, alræmdu, Jóhönnu Sigurðardóttur, í þessu máli: 

"Hún var óviljug að vinna með félaginu í að fá viðskiptavin þess til að byggja gagnaver við Blönduós.  Ísland hefur verið að heltast úr lestinni, þar sem hið opinbera hefur ekki staðið eðlilega að því að bæta umhverfi fyrir þessa fjárfestingu.  Íslandsstofa, áður Fjárfestingastofa, hefur hins vegar staðið sig vel, en það er ekki nóg; kerfið þarf allt að smella saman."

Ríkisstjórnin siglir undir fölsku flaggi.  Hún liggur þversum gegn öllum framförum í atvinnulífinu.  Hún ræðst hins vegar gegn atvinnulífinu með alls konar heimskupörum og sérvizku.  Sveinn Óskar nefnir sem dæmi, máli sínu til stuðnings, tafir á breytingu laga og reglna varðandi skattamál, væntingar Landsvirkjunar um að hækka raforkuverð umfram það, sem viðskiptavinurinn gat fengið á eigin heimamarkaði (í BNA), sem er kapítuli út af fyrir sig, og of hátt verðlag á gagnaflutningum til og frá landinu vegna lélegrar nýtingar hingað til á nýjum sæstreng. 

Sveinn Óskar minnir á, að "virkjanir í neðri hluta Þjórsár áttu að vera ætlaðar uppbyggingu gagnavera og hinum græna iðnaði.  Það hafi a.m.k. verið fullyrt í þeirra eyru af fyrri yfirstjórn Landsvirkjunar, en þar á bæ hafi verið breytt um stefnu."

"Bæði Landsvirkjun og Farice verðlögðu sig út af þessum markaði á þeim tíma, og nú eru gagnaversfyrirtækin farin að leita annað með stærri verkefni, eins og til Svíþjóðar og Finnlands.  Það kemur hvorki heimilunum í landinu né þessum iðnaði til góða að hækka raforkuverðið.  Það hefur aldrei freistað erlendra fjárfesta að vita til þess, að hækka eigi verð á raforkunni."  Sveinn Óskar "telur eilífan samanburð við aðstæður í Evrópu óraunhæfan, þar sem Ísland sé svo fjarri öllum mörkuðum".

Þetta er hverju orði sannara og undirstrikar, að ríkisstjórnin og Landsvirkjun eru á kolrangri og á algerlega vonlausri braut, enda hafa núverandi forstjóri Landsvirkjunar og stjórn fyrirtækisins ekki gert nokkurn nýjan orkusamning að því bezt er vitað.  Það verk, sem nú stendur yfir, Búðarhálsvirkjun, í tengslum við framkvæmdir við álver ISAL í Straumsvík, sem heldur uppi atvinnustiginu á suðvestur horninu, var ákveðið á dögum fyrrverandi ríkisstjórnar og þáverandi forstjóra Landsvirkjunar, Friðriks Sóphussonar. 

Til að skapa atvinnu verður að söðla algerlega um og stokka forgangsröðunina upp.  Leggja verður gæluverkefni á borð við aflsæstreng, sem Valdimar K. Jónsson, prófessor emerítus við vélaverkfræðiskor Háskóla Íslands, veltir fyrir sér með gagnrýnum hætti í Morgunblaðinu 20. apríl 2012, á hilluna og taka að nýju upp heilbrigt viðskiptavit, sem Landsvirkjun gat sýnt á árum áður og býr að enn, en fær ekki að njóta sín. 

Eins og hér hefur verið rakið, hafa ríkisstjórnin og Landsvirkjun glutrað niður tækifærum til gjaldeyrissköpunar og atvinnueflingar.  Þessar fórnir hafa verið færðar á altari fordómafullrar stjórnmálastefnu vinstri grænna og forstokkaðs hóps sérvitringa innan Samfylkingarinnar.  Í skýrslu Gamma um afleiðingar stefnu ríkisstjórnarinnar kemur fram, að tap Íslands á næstu árum einvörðungu af flónsku ríkisstjórnarinnar í virkjanamálum muni nema 250 milljörðum kr og 5 þúsund ársstörfum.  Eru þá afglöp hennar í öðrum atvinnumálum landsins ótalin.  Vert er að leggja heildarmat á kostnaðinn af afturhaldinu umfram kostnað af t.d. borgaralegri ríkisstjórn.  Það mun þá koma í ljós, að þessi kostnaður árin 2009-2012 er hið minnsta 40 % hærri en kostnaður landsmanna varð af Hruninu.

Fyrir þetta verður ný ríkisstjórn að bæta strax eftir næstu Alþingiskosningar.  Þá þarf að kynna til sögunnar framsækna fjárfestingarstefnu með lækkun skatta og raunhæfa verðlagningu raforku, sem þó tryggir endurgreiðslu fjárfestingar og vaxtakostnaðar á um 2/3 hluta umsamins orkusölutímabils.  Eftir það tímabil mala virkjanirnar gull, heimilum og fyrirtækjum landsmanna til hagsauka.  Allt tal um brask með orkuna og okur á heimilum og fyrirtækjum hérlendis er forkastanlegt og ber að kæfa í fæðingu.

Jón Þorláksson, verkfræðingur og fyrsti formaður Sjálfstæðisflokksins, og tveir næstu formenn hans, Ólafur Thórs, og Bjarni Benediktsson, lagaprófessor, mótuðu stefnu hans og skópu stóran stjórnmálaflokk með breiða skírskotun á grundvelli víðsýnna viðhorfa.  Þar var frelsi einstaklingsins hyrningarsteinninn, og burðarstólpar voru lýðræði og athafnafrelsi.  Allt þetta á mætavel við í dag.  Það er almannahagsmunum fyrir beztu, að athafnalífið fái að dafna með sem minnstum opinberum afskiptum, og að skattar séu sem lægstir á fjölskyldur og fyrirtæki. 

Á 6. áratug 20. aldar fóru Vestur-Þjóðverjar langt með að reisa land sitt úr rústum Heimsstyrjaldarinnar síðari.  Þá komu fram á sjónarsviðið tveir menn, sem opinberlega leiddu Þjóðverja á gríðarlegu uppbyggingarskeiði.  Þeir voru Dr Konrad Adenauer, kanzlari, og Dr Ludwig Erhard, efnahagsmálaráðherra, og síðar kanzlari í Bonn.  Þessir tveir menn sameinuðu Þjóðverja undir merkjum "Sozial-Marktwirtschaft" eða markaðshagkerfi með félagslegu ívafi.  Þannig má einmitt lýsa stefnu Sjálfstæðisflokksins. 

Eftir næstu Alþingiskosningar þarf flokkurinn að sameina þjóðina til viðreisnar lands og þjóðar undir merkjum markaðshagkerfis með félagslegu ívafi.  Markaðshyggjan mun fóðra dráttarklár framfaranna, og sameiginlegum sjóðum landsmanna verður beitt til að tryggja öllum landsmönnum öryggisnet. Markaðshagkerfi með félagslegu ívafi getur reist íslenzka hagkerfið úr rústum hruns heils fjármálakerfis og fjagra ára óstjórnar og ráðaleysis í kjölfarið.    

   

 

 

     

Snepjulegur fer sneypuför

Snepjulegur ráðherra sjávarútvegs-, landbúnaðar- og efnahagsmála fór rétt einu sinni snautlega sneypuför í aðför sinni að Sjálfstæðisflokkinum og fyrrverandi formanni hans, Geir Hilmari Haarde.  Steingrími er kenndur króginn hér, því að fullyrða má, að án hans tilstuðlunar hefði Alþingi aldrei breytt sér í ákæruvald í dómsmáli.  Þessi ákvörðun Alþingis reyndist ekki vera reist á lagalegum rökum, heldur illvilja og hefnigirni ofstækisfullra forystusauða svo kallaðra vinstri flokka og undanvillinga.  Það er grunsamlegur bragur á 5 ára skipan forseta Hæstaréttar nú fyrir skömmu í ljósi þess, sem komin var röðin að við skipan forseta Hæstaréttar.  Það er svo sovézkur fnykur af þessu ráðslagi vinstri flokkanna öllu saman, að leggur fyrir vit langar leiðir.        

Hefði þessi versti klúðrari íslenzkrar stjórnmálasögu, SJS, t.d. lagt upp gegn Geir með eina ákæruatriðið, sem Landsdómur sýknaði hann ekki af, þá má þó telja næsta víst, að Alþingi hefði ekki farið fram með ákæru.  Ástæðan er sú, að margra áratuga hefð er fyrir þeim vinnubrögðum, sem kærð voru, og engum hefur tekizt að sýna fram á, að meintur skortur á formfestu hafi valdið tjóni, þ.e., að bókaður ríkisstjórnarfundur hefði nokkru breytt um framvindu Hrunsins.  Þó að samhljóða dómur 15 dómenda Landsdóms sé jafnframt harður áfellisdómur yfir saksóknara Alþingis, sem svo einkennilega vill til, að var jafnframt nýlega skipuð ríkissaksóknari (tilviljun ?), verður jafnframt að draga mjög í efa, að hún hefði farið fram með málið eitt og sér, sem Geir var þó sakfelldur fyrir. 

Þó að dómurinn hefði ekki getað verið vægari, þar sem Geir var engin refsing gerð, og málsvarnarlaunin greidd, þá er dómurinn samt furðulegur.  Ástæðan er sú, að aðgerðarleysi eða aðgerð verður að valda einhverjum miska, svo að saknæmt geti talizt.  Hér sýndu níumenningarnir engan veginn fram á, að skortur á formlegum ríkisstjórnarfundum hefði valdið tjóni, hvað þá Hruninu sjálfu.  Sagt var, að slík fundarhöld hefðu getað leitt til stefnumörkunar um viðnám við vandanum, en hvernig ?  Málafylgja níumenninganna er lögfræðilega ekki boðleg, og haldlítil eru rök þeirra með Hæstaréttarforseta nýlega skipaðan til 5 ára, sem er nýmæli, í broddi fylkingar, en rökstuðningur sexmenninganna fyrir sýknu gagnvart þessum ákærulið var mun meira sannfærandi. 

Sumir, jafnvel í þingliði Framsóknarflokksins (EH), hafa undirstrikað dómgreindarleysi sitt með fullyrðingu um, að téð formsatriði hafi verið veigamesta ákæran.  Það er þó tekið fram í texta dómsins, að svo sé alls ekki.  Sú staðreynd, að engin refsing var ákvörðuð, undirstrikar, að lögræðilega hefur það verið talið á mörkunum að fella dóm yfir Geir Haarde fyrir téð fundarleysi, enda sannar klofningur dómsins það.  Þá mun vera einsdæmi, að fella svo háan málsvarnarkostnað á ákærandann, eins og raunin varð á um hér.  Í raun má túlka þann gjörning Landsdóms svo, að hann telji allan þennan málarekstur hafa verið óþarfan, og sjá þá allir, hvílíka sneypuför snepjulegir forystumenn stjórnarflokkanna fóru hér.  Þau munu taka út sína refsingu fyrir flónskuna í fyllingu tímans.  

Það er á margra vitorði, að banka-og viðskiptaráðherra var ekki treyst í ríkisstjórn Geirs Hilmars Haarde.  Þess vegna sniðgekk formaður Samfylkingar, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, hann.  Bankamálaráðherrann var tengdur með ákveðnum hætti inn í bankakerfið og sýnt þótti, að honum væri ekki treystandi fyrir trúnaðarmálum, heldur læki málum þangað.  Þetta var út af fyrir sig næg ástæða fyrir Geir til að halda ekki formlega ríkisstjórnarfundi um vandamál bankakerfisins.  A.m.k. er ljóst, að Samfylkingunni var í lófa lagið að óska slíks fundar, en gerði það aldrei.  Hvers vegna ?  Hún er augljóslega samsek.

Telja verður, að Geir og Ingibjörg hafi haft um það fullt samráð að halda ekki slíkan fund.  Hún eða bankamálaráðherra hefði sem sagt verið í lófa lagið að krefjast ríkisstjórnarfundar um vandamálið.  Auðvitað átti þess vegna að leiða báða leiðtoga stjórnarflokka þáverandi ríkisstjórnar fyrir Landsdóm, úr því að hann var endurvakinn á annað borð.  Annað var glórulaust. Ingibjörg spyrnti hins vegar fast við fótum, svo að Jóhanna Sigurðardóttir fékk kalda fætur og fékk með undirferli skipað málum svo, að Geir einn var leiddur fyrir ríkisréttinn.  O, sancta simplicitas.    

Jafnskjótt og frétzt hefði um fund ríkisstjórnar um aðsteðjandi vanda bankakerfisins, hefði áhlaup verið gert á íslenzku bankana innanlands og erlendis, og Steingrímur Jóhann Sigfússon hefði hlaupið upp í ræðustól Alþingis og útmálað vandann og auðvitað magnað hann, því að sá maður hefur aldrei á sinni hunds og kattar ævi leyst nokkurn opinberan vanda.  Þvert á móti. Hann er um þessar mundir illvígasta efnahagsvandamál Íslands, sem hótar að valda hér Móðuharðindum af mannavöldum.

Landsdómur sýknaði Geir Hilmar af sakargiftum, sem að hálfu vinstri meirihlutans á Alþingi og saksóknara Alþingis fólu í sér að hafa orðið valdur að Hruninu á Íslandi eða að hafa ekkert gert til að verjast því og draga úr afleiðingum þess fyrir almenning á Íslandi.

Þessi atriði eru endemis vitleysa.  Bankamálaráðherrann, ekki forsætisráðherrann, bar ábyrgð á fjármálakerfinu, og hann var bundinn í báða skó af reglum Innri markaðar EES um frjálsa flutninga fjármagns.  Það hefur ekki verið sýnt fram á, að hægt hefði verið að hægja á vexti bankanna án þess að skerða stórlega samkeppnistöðu þeirra, baka þeim stórtjón og eiga yfir höfði sér saksókn um stórfelldar bætur fyrir vikið.  Mistökin voru gerð löngu áður, þ.e. þegar bönkum var leyft að reka í senn fjárfestingarstarfsemi og inn-og útlánastarfsemi.  Þetta samkrull olli ofvexti þeirra og bakaði innlánseigendum stórhættu.  Vinstri stjórnin hefur ekki haft í sér manndóm til að breyta þessu.  Merwyn King, aðalbankastjóri Englandsbanka, líkir þessu fyrirkomulagi í heimalandi sínu við að leyfa byggingu kjarnorkuvers í þéttbýli.  Eigi er kyn, þó að keraldið leki.   

Fjármálakerfi heimsins fraus 15. september 2008, þegar Bandaríkjastjórn ákvað að bjarga ekki Lehman Brothers.  Þá voru örlög íslenzka bankakerfisins, sem stóð á brauðfótum, ráðin, því að þeir höfðu verið étnir innanfrá af óprúttnum aðilum, sem Sérstakur saksóknari vonandi lætur finna til tevatnsins fyrr fremur en síðar.

Þrátt fyrir ofangreinda málavöxtu reynir Ólafsfirðingurinn, "Roðlaus og beinlaus", töskuberi SJS, statt og stöðugt að troða orsökum Hrunsins upp á Sjálfstæðisflokkinn.  "Roðlaus og beinlaus" reynir jafnframt að telja fólki trú um, að núverandi fjárhagsstaða þess sé jafnbágborin og raun ber vitni um vegna aðgerða eða aðgerðarleysis Sjálfstæðisflokksins.  Með þessu játar "Roðlaus og beinlaus" aumingjaskap sinn og gjaldþrot vinstri stefnu ríkisstjórna Jóhönnu Sigurðardóttur í u.þ.b. 40 mánuði.  Núverandi eymdarástand er sjálfskaparvíti vinstri manna og gat ekki öðru vísi orðið, eins og til var stofnað.  Þeir hafa gert allt með öfugum klónum og verðbólga og stöðnun hagkerfisins var algerlega fyrirsjáanleg með vitlausum aðgerðum og doða þingmeirihlutans.  Frumvörp og lagasetning þingmeirihlutans eru fullkomið fúsk og versta handabakavinna nokkurs þingmeirihluta í manna minnum.  Þessi vinnubrögð heita á kjarnmiklu alþýðumáli að kunna ekki réttri hendi í rass að taka.  Aldrei aftur vinstri stjórn ! 

Nú vill þetta fúskaralið afnema lögin um Landsdóm sem fyrst.  Heybrækurnar óttast nú mest af öllu að verða sjálfar að bera glóandi járn inn kirkjuna.  Það er eðlilegt, að fúskararnir verðir látnir bergja á sömu bikurum og þeir töldu hæfa formanni Sjálfstæðisflokksins.  Á næsta Alþingi hljóta Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur Jóhann Sigfússon að sæta ákæru um landráð.  Dæmi um slíkt má finna í Icesave-málinu og í ESB-málinu.  Fleiri stjórnarskráarbrot má tína til auk aðgerða, sem bakað hafa landsmönnum stórtjón.  Um þetta er fjallað í Reykjavíkurbréfi Morgunblaðsins 27.04.2012, en augljóst er, að höfundurinn hefur verið á vettvangi margra þeirra atburða, sem lýst er, eins og sagt er um aðalhöfund Sturlungu, Sturlu Þórðarson, bróðurson Snorra:

"Þegar þau Steingrímur J. og Jóhanna og hugsanlega fleiri ráðherrar verða kölluð fyrir Landsdóm, eins og sjálfsagt er, vegna sölu tveggja banka eða gjafar til óþekktra útlendinga og vegna Icesave-framgöngunnar, Sjóvármálsins, sparisjóðamálsins, Bankasýslumálsins, svo að nokkuð sé nefnt, þá hlýtur hið augljósa brot gegn 20. grein stjórnarskrárinnar að vera með á ákærulistanum.  Það var kanski ástæða til þess að hugsa landsdómsfyrirkomulagið upp á nýtt, þegar það hafði ekki verið notað í heila öld.  En það er sízt af öllu ástæða til að hverfa frá því nú, þegar fyrirkomulagið hefur verið reynt og dómurinn sýndi, að hann virkar."   

         

         

        

Versta aðför sögunnar að landsbyggðinni

Nú hafa fjölmargar umsagnir borizt um frumvörp ríkisstjórnarinnar um breytta fiskveiðistjórnun, og eru  þær allar á eina lund.  Frumvörpin eru argvítug aðför að útgerðinni, jafnt togaraútgerð sem smábátaútgerð, og hrikalegust er meðferðin á nýliðum, skuldugum upp fyrir haus af kvótakaupum, og án eigin fiskvinnslu.  Frumvörpin eru rétt eitt klúðrið að hálfu þessarar dæmalausu ríkisstjórnar, sem ekkert kann til verka.

Eftir allt, sem á undan er gengið, er þó ekki hægt að ætla ríkisstjórninni þá reginheimsku að ana áfram í blindni án þess að gera sér grein fyrir gerðum sínum.  Þess vegna verður að álykta, að blint hatur Samfylkingar og Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs á útgerðarmönnum ráði hér för ásamt vilja til að valda einkaframtaki tjóni og færa sífellt meiri völd til hins opinbera og þar með stjórnmálamanna. 

Þarna er líka á ferðinni ótrúlegt þekkingarleysi á því, hvernig verðmæti verða til og dreifast um allt samfélagið.  Í stuttu máli er hér á ferðinni fullkomið fúsk við lagasmíði, svo að aldrei hefur annað eins sézt.  Verður þessarar frumvarpsmíði Steingríms Jóhanns Sigfússonar lengi minnzt sem hins lélegasta í hagfræðilegu og atvinnulegu tilliti, sem farið hefur verið á flot með, og eru þessi vinnubrögð algerlega óboðleg Alþingi Íslendinga. Sjá nú allir viti bornir menn, að stjórnarflokkarnir eru báðir óstjórntækir, enda ofstæki þeirra þjóðhættulegt, eins og rökstutt er hér að neðan.  Nú verða tekin dæmi úr Morgunblaðinu 18. apríl 2012:

• Útgerðarmaður í Grímsey áætlar, að fyrirhuguð veiðigjöld muni nema 100 milljónum kr í Grímsey eða um einni milljón kr á hvern Grímseying.
• "Það, sem ég hef náð að kynna mér af þessu, er ótrúlega ósvífið og óforskammað.  Því er auðsvarað, hvað gerist, ef veiðigjöldin verða hækkuð, eins og áformað er.  95 % af flotanum verður bundinn við bryggju.  Það verður ekki hægt að gera út undir þessum kringumstæðum", segir Sigfús Jóhannesson, útgerðarmaður í Grímsey, um viðbrögð sín við frumvörpunum.
• Prófessor í fiskihagfræði, Ragnar Árnason, telur veiðigjöldin vera "óðs manns æði".  Hann telur frumvarpið um auðlindagjald vera reist á vankunnáttu á hagfræðilögmálum, skilningsleysi og rangtúlkunum á hugtakinu auðlindarenta.  Höfundar frumvarpsins eru óvitar og þar af leiðandi stórhættulegir í stjórnarráðinu.  Allt viðgengst þetta á ábyrgð vinstri manna.  Þeir eru að leggja framleiðslugjald á sjávarútveginn, eins konar aðstöðugjald.  Hvers vegna er ríkisvaldinu misbeitt svona herfilega gegn einni atvinnugrein ?
• Prófessor Ragnar bendir á, að með frumvörpunum sé samkeppnistaða íslenzks sjávarútvegs á alþjóðlegum mörkuðum veikt mjög.  Þar sem sjávarútvegurinn er grundvallaratvinnuvegur þjóðarinnar, mun þessi veikta samkeppnistaða valda lífskjararýrnun á Íslandi.  Stjórnmálamenn, sem að slíku standa, eru þjóðinni hræðilega dýrir og geta hæglega kollsiglt þjóðarskútunni. 
• "Slík gjaldtaka", að mati Ragnars, er því "óðs manns æði og mun hafa margvíslegar skaðlegar afleiðingar fyrir fyrir annars vegar fjármálakerfið í heild og hins vegar horfur í efnahagsmálum Íslands almennt."  Veiking fjármálakerfisins vegna afskrifta skulda sjávarútvegsins, sem hann mun ekki hafa burði til að greiða eftir álagningu fruntagjalds sameignarsinnans, mun gera viðreisn athafnalífsins ómögulega, því að fjárfestingar með lántökum að mestu eru óhjákvæmileg forsenda viðreisnar.  Sjávarútvegurinn mun einfaldlega missa lánstraust sitt, gangi þvælan úr sameignarsinnum fram. 
• Tryggvi Þór Herbersson birtir greinina "Fall Fjallabyggðar" í téðu blaði.  Þetta er átakanleg lýsing á örlögum dæmigerðs sjávarpláss á Íslandi, verði fruntafrumvörp Steingríms að lögum.  Niðurstaða hans er þessi:"Ef ekkert er gert, myndi fjara undan fyrirtækinu og það verða gjaldþrota á 3-4 árum".  

Hinn 19. apríl 2012 birtist svo í Morgunblaðinu frásögn af því, hversu mjög andvígur þessi mistakasmiður úr Þistilfirði var veiðigjaldtöku af sjávarútveginum árið 1997.  Hann er nú orðinn umskiptingur miðað við 10 liði, sem hann nefndi í ræðu þá:

1.  "Skattstofninn í þessari hugmynd er óskynsamlegur og vitlaus."
2. "Skatturinn er óréttlátur m.t.t. byggðanna."
3. "Það er ekki hægt að rökstyðja með sanngirni, að nýting af þessu tagi kalli á skattheimtu í sjávarútvegi, einum atvinnugreina."
4. "Það virðast margir hafa gleymt því, að sjávarútvegurinn skuldar um 100 milljarða króna."
5. "Sjávarútvegurinn keppir við ríkisstyrkta grein í nálægum löndum."
6. "Sjávarútvegurinn hefur mikla þörf fyrir að geta fjárfest á komandi árum."
7. "Öflug sjávarútvegsfyrirtæki með góða afkomu til fjárfestinga eru helzta, það jaðrar því miður við, að maður verði að segja, eina von landsbyggðarinnar.  Þessi liður einn nægir mér til að vera algerlega andvígur veiðigjaldi", sagði Steingrímur J. Sigfússon.
8. "Veiðigjald myndi líklega leiða til samþjöppunar og fækkunar eininga; möguleikar smáfyrirtækja og einyrkja yrðu minni.
9. "Sjávarútvegurinn yrði síðri fjárfestingarkostur með veiðigjaldi.  Það yrðu minni líkur á arði, og það, sem mestu máli skiptir hér, eru fælingaráhrifin."
10. "Það eru að mínu mati til margar miklu betri leiðir til þess að leysa þau vandamál, sem stuðningsmenn veiðigjalds telja, að eigi að leysa með veiðigjaldi."

Svo mörg voru þau orð Steingríms Sigfússonar, þegar hann var þingmaður í stjórnarandstöðu.  Hvert einasta atriði ofangreindrar upptalningar er enn í fullu gildi, þó að Steingrímur hafi söðlað um, eftir að hann varð ráðherra, í þessu máli sem og ýmsum öðrum stórmálum.  Téður ráðherra er ómerkingur. 

Það er líklegt, að frumvörp Steingríms um þjóðnýtingu kvótans, endurúthlutun til leigu og ofurskattlagning, stríði gegn lögum og Stjórnarskrá.  Þetta var leitt í ljós í skýrri og skeleggri grein Birgis Tjörva Péturssonar, héraðsdómslögmanns, í Morgunblaðinu 7. apríl 2012, "Til varnar eignarrétti í sjávarútvegi".  Þar segir m.a.: "Fiskstofnarnir á Íslandsmiðum hafa aldrei verið í eigu neins frá því að land byggðist.  Þeir hafa farið um miðin, sem teljast enn almenningur í lagalegum skilningi, eigendalausir á meðan óveiddir.  Viðurkennt hefur verið að þjóðarrétti og landsrétti, m.a. í dómum Hæstaréttar, að Alþingi hafi í skjóli fullveldisréttar síns heimild til að setja reglur um nýtingu þessarar auðlindar.  Fullveldisréttur þessi, sem Alþingi fer með í umboði kjósenda, er ekki eignarréttur.  Hann felur ekki í sér sameign þjóðarinnar.  Yfirlýsing 1. gr. laga um stjórn fiskveiða nr. 116/2006 um, að nytjastofnar sjávar séu sameign þjóðarinnar, hefur enga eignarréttarlega merkingu. ... Það fær ekki staðizt nokkra lögfræðilega skoðun, að þjóðin eigi rétt á leigugjaldi fyrir fiskveiðirétt, eins og t.d. fasteignareigandi fyrir leigu fasteignar sinnar, enda er hún hvorki eigandi nytjastofnanna né réttindanna til að veiða þá.  Að sjálfsögðu getur Alþingi eigi að síður, standi vilji til þess, lagt skatt eða aðrar kvaðir á þá, sem eiga fiskveiðiréttindin, að virtum ákvæðum stjórnarskrár.  En það er ekki á grundvelli eignarréttar þjóðarinnar, svo mikið er víst. ... Útgangspunkturinn í hinum fjölmörgu tillögum ríkisstjórnarinnar er, að ríkið taki til sín hin verðmætu fiskveiðiréttindi og úthluti þeim gegn gjaldi. ... Ekkert skipulag sýnist heppilegra til verðmætasköpunar eða falla betur að meginsjónarmiðum þeim, sem íslenzka stjórnarskráin byggir (á).  Að einstaklingar og fyrirtæki þeirra fari með eignarrétt á gæðunum, nýti þau og ráðstafi.  Ríkið setji reglurnar og hafi eftirlit.  Það, að ríkið sé á hinn bóginn eigandi allra gæða, úthluti þeim til nýtingar gegn himinháu gjaldi, stýri svo takmörkuðum nýtingarrétti að auki með reglusetningu og eftirliti er í anda róttækrar ríkisforsjárstefnu.  Þetta sjá allir, sem vilja.  Slík stefna leiðir til mikillar samþjöppunar valds hjá ríkinu, sem væri alls kostar óheppileg þróun.  Hún væri á skjön við anda þeirrar stjórnskipunar, sem við höfum byggt á, sem gengur út frá því, að vald ríkisins sé takmarkað og temprað, en réttindi einstaklinga tryggð, m.a. til eigna sinna og atvinnufrelsis."  

Þessi lögfræðilega greining á deilunni um fiskveiðistjórnunarkerfið krystallar átakalínuna.  Hún er á milli réttinda einstaklinganna til atvinnufrelsis annars vegar og yfirtroðslu ríkisins á frelsi einstaklinganna og fyrirtækja þeirra til að stunda sjóinn.  Framkvæmdavaldið hefur lagt inn á braut viðamikillar frelsisskerðingar með því að leggja fyrir þjóðþingið frumvörp um yfirtöku grundvallaratvinnuvegar þjóðarinnar.  Af grundvallarástæðum má slíkt aldrei verða, og það væri einsdæmi í hinum vestræna heima, ef ríkisvaldinu tækist að klófesta undirstöðuatvinnuveg þjóðarinnar.

Sú staðreynd, að ríkisstjórnin skuli gera ítrekaðar atrennur að þessu markmiði sínu, sýnir, hversu aftarlega á merinni hún er, og hvílikir steingervingar eru við stjórn.  Með lögfestingu frumvarpanna tækist afturhaldinu í landinu að stöðva framþróun í sjávarútvegi.  Enginn mundi lengur telja hann vænlegan fjárfestingarkost, og hann mundi þess vegna verða undir í samkeppninni á erlendum mörkuðum um sjávarafurðir.  Þessi afturhaldsstefna, verði hún ofan á, mun þess vegna leiða til versnandi lífskjara í landinu og kippa fótunum algerlega undan viðreisn hagkerfisins.

Nú er komið fram vandað lögfræðiálit, sem staðfestir, að efni frumvarpanna varðar við lög, jafnvel Grunnlögin, Stjórnarskrána.  Með öðrum orðum er ekki aðeins siðlaust, heldur varðar við Grunnlögin "að þvinga útgerðirnar í þrot".

"Við horfum til þess, að höggið, sem útgerðirnar yrðu fyrir, yrði það mikið, að farið yrði yfir þau mörk, sem Stjórnarskráin og Mannréttindasáttmáli Evrópu leyfa gagnvart atvinnuréttindum, og það myndi skapa ríkinu bótaskyldu", sagði Karl Axelsson, hæstaréttarlögmaður og dósent við lagadeild Háskóla Íslands við Morgunblaðið.  Blaðið hefur ennfremur eftir honum þann 24. apríl 2012: "Ef spár þessara og annarra umsagnaraðila um mjög neikvæð áhrif frumvarpanna á rekstur margra sjávarútvegsfyrirtækja ganga eftir, er í raun og veru svo hart fram gengið, að það er verið að brjóta atvinnuréttindi.  Sumum er enda gert ómögulegt að stunda atvinnurekstur áfram, öðrum illmögulegt og enn öðrum erfitt.  Þessi réttindi eru varin af 72. grein Stjórnarskrárinnar og Mannréttindasáttmála Evrópu." 

Eftir allar þessar tilvitnanir er engum blöðum um það að fletta, að frumvörp mesta klúðrara íslenzkrar stjórnmálasögu, Steingríms Jóhanns Sigfússonar, eru versta atlaga, sem sögur fara af, að sjávarbyggðum Íslands, að atvinnuréttindum útgerðarmanna, að efnahagsstöðuleika á Íslandi og að lífsafkomu almennings.  Frumvörp þessi, flutningsmaður og ríkisstjórnin, sem hann situr í, eru algerlega óalandi og óferjandi, hvernig sem á þau er litið, og ber að kasta þeim hið fyrsta á ruslahauga sögunnar, þar sem þau eiga heima og geta orðið unga fólkinu og öðrum víti til varnaðar.  

 

             

Hundur að norðan í harðindum

"Lagning sæstrengs til Evrópu er líklega stærsta viðskiptatækifæri, sem Íslendingar hafa fengið" er haft eftir forstjóra Landsvirkjunar (LV), Herði Arnarsyni, í Morgunblaðinu föstudaginn 13. apríl 2012.  Hann virðist ekki viss, svo að nauðsynlegt er að kanna sannleiksgildi þessarar staðhæfingar nokkru nánar.  

Samkvæmt tilvitnaðri grein í Morgunblaðinu miðar LV nú við aflflutning 700 MW 1500 km leið frá strönd Íslands, og að kostnaðurinn muni nema á bilinu 1,5-2,0 milljarðar evra.  Í ljósi tæknilegrar óvissu um þetta verkefni (strengurinn hefur enn ekki verið hannaður, enda nauðsynleg strengtækni enn ekki fyrir hendi) er rétt að miða við hærri töluna eða 335 milljarða kr. 

Í morgunútvarpi Rásar 2 (RÚV), miðvikudaginn 18. apríl 2012, kl. 0735, var fróðlegt viðtal við Dr Unni Stellu Guðmundsdóttur, rafmagnsverkfræðing, sem líklega er mestur sérfræðingur Íslendinga um háspennta aflstrengi.  Hún stjórnar nú um 20 manna teymi í Danmörku, sem skipuleggur færslu loftlína þar í landi í jörð.  Dr Unnur nefndi, að kostnaður þessa sæstrengs mundi líklegast verða á bilinu 300-500 milljarðar kr.  Áætlun Landsvirkjunar er þess vegna í lægri kantinum, eins og vænta mátti.  Sæstrengur af þeirri stærð, sem hér um ræðir fyrir allt að 1200 m dýpi, er fjarri því að vera á teikniborðinu.  Hann er enn aðeins á hugmyndastigi, eins og hann hefur verið í 30 ár.  Dr Unnur lýsti, hvernig sæstrengir á milli Norðurlandanna og meginlandsins eða Bretlands eru notaðir.  Aflflæðið er suður á daginn og norður á nóttunni.  Þegar vindar blása á meginlandinu, er enginn markaður fyrir rafmagn að norðan (innsk. höf.).  Nýtingartími strengsins er þá innan við 4000 klst á ári, sem dæmir slíkt mannvirki algerlega úr leik, fjárhagslega.    

Eftirtaldar forsendur gefur höfundur þessa vefseturs sér:

1. Orkuflutningur um sæstrenginn yrði 4,2 TWh/a (68 % nýting vegna verðsveiflna á markaði, viðgerða og viðhalds.  Í raun er nýtingartími afls frá Íslandi e.t.v. 40 %).  
2. Töp frá mötunarstað inn á stofnkerfi á Íslandi og að innmötunarstað við landtak eru 15 %.  Strengtæknin setur kerfisspennunni skorður, en há spenna gefur minni töp.
3. Rekstrarkostnaður er 10 % af stofnkostnaði.
4. Ávöxtunarkrafa fjármagns er 10 %
5. Gengi 1 USD=127 kr og 1 EUR=167 kr

Þá fæst flutningskostnaður téðrar raforku F:

• F=19,7 kr/kWh = 155 USmill/kWh = 11,8 Ecent/kWh

þar sem 100 Ecent = 1 EUR 

Þetta er um 50 % hærra verð en ráðlegt er að reikna með að fá að meðaltali í heildsölu í Evrópu.  Með öðrum orðum: hin mærða viðskiptahugmynd er glapræði, því að hún þýðir, að stórtap verður á rekstri flutningsmannvirkjanna, þó að ekkert yrði borgað fyrir orkuna frá íslenzkum virkjunum.

Ofangreind fullyrðing Landsvirkjunarmanna um stærsta viðskiptatækifæri Íslendinga eru loftkastalar í hillingum rammvilltra í eyðimörk.

Nú verða gerðar athugasemdir við nokkrar fleiri staðhæfingar, sem hafðar eru eftir forstjóranum í téðri grein undir fyrirsögninni: Sæstrengur er stærsta viðskiptatækifærið".

"Hækkandi raforkuverð í Evrópu og grænir styrkir tengdir 2020 markmiðum ESB, gerðu þá grænu umframorku, sem er á Íslandi, verðmætari".

Um þetta er það að segja, að ekki færri en 10 000 vindmyllur eru nú í Evrópu að uppsettu afli um 40 GW, sem er um tuttugufalt uppsett afl í virkjunum á Íslandi.  Þegar vindur er 10-15 m/s í Evrópu, framleiða þessar vindmyllur á fullu og verðið á raforkumarkaðinum fellur.  ESB bannar langtímasamninga, svo að strengeigandinn verður að laga sig að markaðinum.  Þessi markaður greiðir ekki hærra verð en svo, að greiða yrði stórlega með margrómaðri umframorku frá Íslandi.  Eftir sætu Íslendingar með stórhækkað raforkuverð, hvað sem fagurgala Landsvirkjunarmanna um aðskilnað íslenzka og evrópska markaðarins líður.  Slíkt er út í hött að ímynda sér á Innri markaði EES. 

"Hann lagði áherzlu á, að lagning sæstrengs útiloki ekki frekari sölu til iðnaðar á Íslandi og þar með sköpun fleiri starfa í landinu"

Téð 700 MW jafngilda u.þ.b. helmingi þeirra 10 TWh/a, sem eftir er af hagkvæmum og umhverfisvænum vatnsaflsvirkjunum á Íslandi samkvæmt Rammaáætlun.  700 MW, sem þá eru eftir, er einfaldlega of lítið fyrir stækkun núverandi stóriðju og nýtt álver.  Er e.t.v. ætlunin að ganga freklega á jarðhitanámur Íslands vegna drauma um raforkuútrás frá Íslandi ?  Þannig yrði tjaldað til einnar nætur og til þess hefur Landsvirkjun ekki leyfi.

"Með lagningu strengsins myndi orka, sem annars fer til spillis, vera nýtt til fullnustu.  Það myndi líka opna möguleika á nýtingu vindorku, en landið er vel til þess fallið."

Afgangsorkuna er miklu nær að nýta íslenzkri atvinnustarfsemi til hagsbóta, s.s. í landbúnaði, t.d. í gróðurhúsum, og í fiskimjölsverksmiðjum, sem nú eru kyntar með jarðefnaeldsneyti.  Framleiðsla eldsneytis á farartæki með afgangsorku er líka raunhæfur og hagkvæmur kostur.  Þessi hugdetta um nýtingu orku, sem "annars fer til spillis", er þess vegna gjörsamlega úr lausu lofti gripin. Landsvirkjun ber sem ríkisfyrirtæki að stuðla að nýtingu innlendra orkugjafa í landinu í stað þess að þursast áfram, afnema framboð á ótryggðri orku og gæla við orkuútrás, sem jafngildir fjárglæfrum, svo að vægt sé til orða tekið. 

Líkast til eru fáir sammála þeirri fullyrðingu, að Ísland henti vel fyrir vindmyllur.  Þegar tekið er tillit til allra umhverfisislegra vankanta við vindmyllur, sem fólk erlendis sættir sig við vegna eldsneytissparnaðar, þá verður að segja, að hugmyndin um vindmyllugarða á Íslandi, þar sem nær 100 % raforkunnar er framleidd með tiltölulega umhverfisvænum hætti og mikið af endurnýjanlegum orkulindum er enn óvirkjað, er fáránleg og verður líklega aldrei samþykkt og hundurinn þannig rekinn heim til föðurhúsanna.  Með þessum hundi að norðan verður aldrei hægt að keppa við vindmyllur í Evrópu á markaði í Bretlandi eða á meginlandinu.  Það er ekki heil brú í hugdettunni.  Hvað hefur komið fyrir Landsvirkjun ?  

Þann 13. apríl 2012 birtist í Morgunblaðinu forystugrein með hinu torræða heiti: "Hundur suður í harðindum". Við lestur greinarinnar kom fljótt í ljós, að ekki var um að ræða frásögu af bezta vini mannsins á hrakhólum suður á bóginn í hallæri, heldur var hér með skáldlegum hætti skrifað um "góðkunningja" þjóðarinnar úr verkefnaskrá Landsvirkjunar og fjármálaráðherra, sem fer með öll ráð LV (eitt hlutabréf), sem tekinn er að minna á myndrænar lýsingar Munchausens, baróns, af stórkostlegum ævintýrum hans.  Síðan segir: "Sú raforka, sem héðan mætti selja, er ekki upp í nös á ketti, þegar horft er til orkuþarfar Evrópu."  Þetta er hverju orði sannara, eins og sýnt er með tölulegum samanburði við vindmyllur, sem aðeins eru brot af framleiðslugetunni, hér að ofan, og þess vegna má ganga út frá því sem vísu, að áhugi Evrópumanna á "hundi að norðan" sé mjög orðum aukinn eða "överreklamerat", eins og Svíar segja.  Síðan kemur rúsínan í pylsuendanum hjá leiðarahöfundi:

"Orkutapið og missir afleiddra tekna vegna nýtingar innlendrar orku á heimaslóð setur þennan kost enn á bekk með heyi í harðindum."

Ríkisstjórnin drepur allt athafnalífið í dróma með eitraðri blöndu sinni af framkvæmdafælni undir hinu alræmda slagorði sínu, "látum náttúruna njóta vafans og lýðinn lepja dauðann úr skel" og ríkisauðvaldsstefnu, sem sýgur allan mátt úr fyrirtækjum og launþegum, en býður þeim aðeins upp á rudda, sem útigangshross mundu fúlsa við í harðindum. 

Hér skal spá því, að ríkisstjórn sú, sem mynduð verður, vonandi á skömmum tíma, þó að vönduð verði, eftir komandi Alþingiskosningar, muni, sem fulltrúi eigendanna (landsmanna), senda stjórn Landsvirkjunar lista um nýja forgangsröðun, þar sem nýting hefðbundinna orkulinda innanlands í samræmi við óbrenglaða Rammaáætlun verður efst á dagskrá, en íslenzkum don Kíkótum látið eftir að berjast við sínar vindmyllur og hunda suður, hvar sem þeir svo kjósa, enda kjörorðið að létta af harðindum af mannavöldum, sem núverandi ríkisstjórn er ábyrg fyrir.  Hér skal hafa hugfast, að virða verður niðurstöðu Rammaáætlunar um varúðarreglu við virkjun jarðgufunnar, sem snýst um, að þar eigi sér stað námuvinnsla.  Þar af leiðandi er bruðl að vinna hana með 10 % nýtni einvörðungu til raforkuframleiðslu.  Hitaveita eða hitakær efnaferli og gjarna að lokum böðun ferðamanna þarf að eiga sér stað samhliða, svo að þessi námuvinnsla verði verjanleg.    

  

 

 

 

Þjóðleg samheldni er nauðsyn

Íslenzka þjóðfélagið er í djúpum skít, og hefur svo verið frá Hruninu.  Ríkisstjórnir Jóhönnu Sigurðardóttur, sem verið hafa verklitlar við völd síðan 1. febrúar 2009, hafa vart gert annað en að dýpka holuna, sem þjóðin datt ofan í.  Enn hefur ekki tekizt að ráða við verðbólguna (sú hæsta í Evrópu ?), halli er enn á ríkisbúskapinum og mun hærri en fjármálaráðherra gerði ráð fyrir, gjaldeyrishöft eru í algleymingi (ferðamannagjaldeyrir skammtaður og ekki greiddur fyrr en minna en mánuður er til brottfarar), fjárfestingar eru í sögulegu lágmarki og atvinnuleysið er enn tilfinnanlegt.  Það er hægt að breyta þessu með uppstokkun stjórnarhátta og þjóðarátaki, og það verður að breyta þessu.  

Til þess að svo megi verða þarf þó samheldni og átak í líkingu við þjóðarsáttina 1990.  Það þarf að leiða mál til lykta með eins faglegum hætti og kostur er og bera erfið ágreiningsefni undir þjóðaratkvæði. Dæmi um hið fyrr nefnda eru deilurnar um nýtingu eða vernd orkulindanna.  Þar skilaði Verkefnisstjórn um Rammaáætlun miklu verki undir handarjaðri Sveinbjörns Björnssonar, eðlisfræðings, en ráðherrar ríkisstjórnarinnar sýndu þessu verki algert virðingarleysi með því að umturna niðurstöðunni í þágu sérhagsmuna og stjórnmálalegrar sérvizku.  Hér er um fádæma heimskuleg vinnubrögð þröngsýnna stjórnmálamanna að ræða, sem bera dauðann í sér, enda merki um úrelt vinnubrögð.

Dæmi um seinna atriðið er ESB-málið.  Þar mætast stálin stinn.  Umsóknin sjálf hefur reynzt landinu dýrkeypt.  Stjórnsýslan er undirlögð verkefnum í umsóknarferlinu.  Samningamenn í langdregnum samningum, sem haldið er uppi í einni dýrustu borg Evrópu, Brüssel, fljúgandi fram og til baka, kosta ekkert smáræði.  Allt er þetta unnið fyrir gýg, því að hvorki er meirihluti á Alþingi né á meðal kjósenda fyrir inngöngu í ESB.  Sáttin í þessu máli getur aðeins orðið sú að leggja í þjóðaratkvæði, hvort halda eigi samningaviðræðum áfram þar til samningur næst eða slitnar upp úr annars vegar eða að hætta samningaviðræðum og draga umsóknina til baka.  Seinni kosturinn endurspeglar mun heiðarlegri framkomu gagnvart viðsemjendunum og getur orðið grundvöllur friðar um utanríkismálin hér innanlands.

Nú eru skilyrði betri til að ná þjóðarsamstöðu um stefnumörkun en voru t.d. á kaldastríðstímanum.  Utanríkismál klufu þjóðina lengst af lýðveldistímans.  Harðvítugur ágreiningur varð um aðildina að NATO, en þar sem núverandi vinstri stjórn hefur ekki hróflað við þessari aðild, verður að telja þann ágreining að mestu úr sögunni.  Sömu sögu er að segja um varnarsamninginn við Bandaríkin, og hersetan, mesti ásteytingarsteinninn, er úr sögunni.

Alvarlegasta ágreiningsmál utanríkismálanna er afstaðan til ESB.  Enginn friður verður í landinu um aðild að ESB, en sæmileg sátt er um aðildina að EES og Innri markaði ESB.  Ágreiningur er um Schengen-samstarfið, sem til greina kemur að kjósa um í þjóðaratkvæðagreiðslu.  Þannig ætti að nást þokkalegur friður um að þróa áfram EES-samstarfið.  ESB-umsóknin var illa ígrunduð, vanreifuð og naut aldrei nægjanlegs fylgis til að skynsamlegt gæti talizt að fara á flot með hana.  

Um myntmálin sýnist sitt hverjum.  Nefnd hefur verið upptaka erlendra gjaldmiðla, s.s. evru, bandaríkjadals, kanadadals, norskrar eða sænskrar krónu eða jafnvel svissnesks franka.  Slíkt væri feigðarflan án rækilegs undirbúnings.  Undirbúningurinn felst í að umturna hagstjórninni á Íslandi, svo að hún dragi dám af því, sem bezt hefur gefizt í heiminum við að skapa efnahagslegan stöðugleika og treysta stöðu þjóðargjaldmiðilsins.  Það er hagsmunamál alls almennings, að þetta megi takast, og þess vegna ber stjórnmálamönnum að einhenda sér í þetta verkefni.  Núverandi ríkisstjórn skilur ekki, hvaða forsendur þurfa að vera fyrir hendi til að leysa þetta verkefni, og þess vegna hefur hún enga burði til þess.  Bíða verður borgaralegrar ríkisstjórnar, en ekki er óraunhæft að slíka meirihlutastjórn verði unnt að mynda eftir næstu Alþingiskosningar, ef forseti lýðveldisins grípur ekki til einhverra óyndisúrræða.  Forseti verður að hafa bein í nefinu til að standa uppi í hárinu á framkvæmdavaldinu, eins og núverandi forseti hefur sýnt í verki.

Forsendur viðreisnar eru í stuttu máli að takast megi að koma hjólum hagkerfisins aftur í gang.  Til þess þarf kaupmáttur almennings að vaxa að nýju og til þess, að svo megi verða, þarf eftirfarandi:

1. Tekjuskattslækkun á alla launþega í áföngum (afnám vinstri stjórnar skatta) til að auka ráðstöfunartekjur almennings. 
2. Lækkun launatengdra gjalda á vinnuveitendur til að ýta undir nýráðningar.
3. Lækkun virðisaukaskatts með upptöku eins skattþreps, er leiði til lægri útgjalda vísitölufjölskyldunnar.
4. Afnám eftirlegukinda á tekjuhlið ríkissjóðs, eins og vörugjalds, til að lækka vöruverð í landinu.
5. Tímabundinn skattaafsláttur til fjölskyldna með greiðslubyrði (afborganir, verðbætur og vextir) af húsnæðislánum yfir 25 % af fjölskyldutekjum.  
6. Afnám vísitölubindingar nýrra lánasamninga. 
7. Lagasetning um þak á aukningu ríkisútgjalda.  Leyfileg árleg hækkun sé minni en meðaltal hagvaxtar næstu 4 ára á undan.  Halli á ríkissjóði verði bannaður í stjórnarskrá, nema í skilgreindum undantekningartilvikum, að hætti Þjóðverja o.fl. 
8. Peningamálastjórnunin þarf að verða óháð framkvæmdavaldinu í líkingu við Englandsbanka og gamla Bundesbank, en ekki eins og nú, þegar forsætisráðherra skipar seðlabankastjóra.  Stjórn bankans ráði bankastjórann.  Í stjórnina tilnefni meirihluti og minnihluti Alþingis hvor sinn fulltrúa, ASÍ og SA hvor sinn fulltrúa og háskólarnir hver sinn fulltrúa, en forseti lýðveldisins formann með oddaatkvæði.  Höfuðmarkmiðið á að verða, að verðlagsstöðugleiki verði ekki minni en í okkar helztu viðskiptalöndum og til hliðsjónar að hagvöxtur verði sá mesti, sem hagkerfið þolir án þess að ógna stöðugleikanum.  Seðlabankinn geri hið fyrsta tillögu til efnahagsráðherra um skjótlegt afnám gjaldeyrishafta. 
9. Eldsneytisverðið er tekið að hamla hagvexti og sífelldar hækkanir þess eru verðbólguvaldur.  Þess vegna er rétt að lækka álögur ríkisins á eldsneytisverðið, svo að það nemi um 200 kr/l til neytenda.  
10. Gera þarf hugsanlegum fjárfestum grein fyrir því, að ný ríkisstjórn sækist eftir erlendum fjárfestingum, enda leiti hún fyrirmynda til Írlands um skattlagningu hagnaðar og hafi á dagskrá sinni að lækka tekjuskatt fyrirtækja með starfsemi á Íslandi niður í sambærilegt gildi (12 %) og er við lýði á Írlandi og hefur leitt til hlutfallslega meiri fjárfestinga á Írlandi en nokkurs staðar annars staðar í ESB þrátt fyrir alvarlega banka-og ríkisfjármálakreppu þar á bæ.   

Með framkvæmd þessara 10 atriða er raunhæft að búast við árlegri hækkun ráðstöfunartekna á Íslandi, er dugi til að koma Íslendingum í hóp 5 tekjuhæstu þjóða Evrópu á 10 árum.  Um þetta verðuga markmið ætti að geta náðst breið samstaða.  Ef með þessu tekst að koma hjólum atvinnulífsins í gang, þá mun þjóðarkakan stækka, og þar með munu tekjur ríkissjóðs vaxa þrátt fyrir lægri skattheimtu.  

Vegna þrálátrar þenslutilhneigingar ríkissjóðs er nauðsynlegt að gera ráðstafanir til að auka skilvirkni í starfsemi ríkisstofnana.  Það hefur erlendis verið gert með því að bjóða út starfsemina og gefa einkaframtakinu kost á að spreyta sig að uppfylltum kostnaðar- og gæðakröfum og undir eftirliti verkkaupans (ríkisins eða eftirlitsaðila á þess vegum).                   

                                                                 

     

Yfir hverju vokir hún ?

Jón Bjarnason, nýlega afsettur sjávarútvegs-og landbúnaðarráðherra frunta- og yfirgangsstjórnar Samfylkingar og Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs, eða var það niðurgangsstjórnar Evrópusambandsins, ESB, lýsti á dögunum svo kölluðum forsætisráðherra, Jóhönnu Sigurðardóttur, sem friðarspilli.  Hún leitaði eftir átökum í stað samvinnu.  Lýsing hans og Atla Gíslasonar í greininni "Rangfærslur forsætisráðherra" í Morgunblaðinu, 31. marz 2012, leiða í ljós, að svo kallaður forsætisráðherra stendur að grautargerðinni, sem nú hefur birzt sem frumvarp til laga um sjávarútveginn, þó að hún hafi ekki meira vit á málefnum sjávarútvegsins en kötturinn hér á heimilinu. 

Sannleikurinn er sá, að ríkisstjórn hennar kann ekki réttri hendi í rass að taka, en fer fram með offorsi og ofstopa, sem í smærra samhengi væri kallað einelti, á hendur grundvallaratvinnugrein landsmanna, sjávarútveginum.  Hvers á þessi atvinnugrein að gjalda að mega búa við sífelldar hótanir um lagasetningu um aðför á hendur útgerðarfyrirtækjunum, sem mun brenna burt eigið fé þeirra og lama alla þróunar-og fjárfestingargetu ?  Nú er afsökun stjórnvalda sú, að þau kunni ekki að reikna, hafi með öðrum orðum reiknað vitlaust, þegar þau voru að ákvarða alræmt auðlindagjald.  Er hægt að búa við svona sljó stjórnvöld.  Auðvitað ekki.  Æ fleiri átta sig á, að núverandi stjórnvöld eru þjóðarhneisa og að nánast öruggt er, að lélegri verða stjórnvöld ekki en þessi; sama hvernig á þau er litið.    

Það blasir við, að hér er um aðför að eignarréttinum að ræða, sem fyrirtækin hafa öðlazt með löglegum hætti, og skattheimtan er svo yfirgengileg, að jafnast aðeins á við eignaupptöku.  Þetta er auðvitað nákvæmlega eftir uppskrift sameignarsinna.  Frumvarp allsherjarráðherra, Steingríms, Þistilfirðings, sem nú sleikir vinstri skósóla Brüsselvaldsins á meðan Skarphedinsson sleikir þann hægri, fer svo fjarri meðalhófi, að það er greinilega afsprengi siðblindingja, sem sjást ekki fyrir í ósvífninni.  Verði þetta frumvarp að lögum, sem vonandi aldrei verður, svo skaðlegt þjóðarhag, sem það er, mun ríkið verða að blæða fyrir afglöp hans í ekki minni mæli en stefndi í vegna afglapa hans og skósveins hans í Icesave-málinu.  Þessi maður ætlar að verða Íslendingum dýr áður en lýkur, og sjá menn hér, hversu hrikalegar afleiðingar verða af því að fela þröngsýnum ofstækismönnum mikil völd, eins og sagan sannar. 

Af málflutningi þessa manns og ráðherrans í forsætisráðuneytinu að dæma ber hvorugt þeirra snefil af virðingu fyrir atvinnuréttindum.  Þessi réttur til atvinnurekstrar er þó tryggður í Stjórnarskránni, sem reyndar er skjalið, sem bæði vilja leysa af hólmi með miklu orðagjálfri um allt og ekkert, samhengislausu og lögfræðilega óboðlegu plaggi sömdu af viðvaningum á þessu sviði að miklu leyti.  Fúskið er hið sama á öllum sviðum stjórnsýslunnar, þar sem vesæl vinstri stjórn beitir sér. Þetta fólk var þó stöðugt með nauðsyn faglegra vinnubragða stjórnvalda á vörunum, en reynist svo, þegar til á að taka, ekki kunna réttri hönd í rass að taka.  Fúskið er yfirþyrmandi. 

Auðlindarentunni er hampað af glamurskjóðum stjórnarflokkanna, sem virðist vera um megn að kafa til botns í nokkru máli.  Þær hafa aldrei borið við að skilgreina þessa auðlindarentu, heldur slá þær um sig með innihaldslausum frösum og svamla á yfirborðinu.  Nú vill svo til, að síðast, er fréttist, hafði auðlindarentan ekki enn fundizt í sjávarútveginum, enda ekki vitað til að arðgreiðslur væru hærri þar en í öðrum fyrirtækjum.  Auðlindarenta er sá arður, umfram arð af annarri starfsemi, eftir skatt, sem talinn er stafa af sérstöku aðgengi að auðlindum.  Þessar auðlindir geta verið verðlagðar eða ekki, náttúruauðlindir eða mannauður, og margt fleira.

Reikningslega er hægt að nálgast þessa auðlindarentu, en það er algerlega glórulaust að leggja á auðlindagjald sem hlutfall af meðaltalsauðlindarentu starfsgreinar.  Það verður að finna auðlindarentuna í hverju fyrirtæki og leggja á samkvæmt henni, ef á að reyna að notast við þetta haldlausa fyrirbæri.  Ríkisstjórnin, hins vegar, er ekkert að leita að auðlindarentu.  Aðferðir hennar taka út yfir allan þjófabálk.  Hún heldur því fram, að ekki sé um skattheimtu að ræða.  Þetta eru hláleg viðbrögð Steingríms, Þistilfirðings.  Á rekstur sjávarútvegsfyrirtækjanna virkar þessi gjaldtaka eins og ofurskattlagning.  Allur hvati eigendanna til að hætta fé sínu í atvinnurekstur hverfur þá eins og dögg fyrir sólu, ráðstjórnarslen leggst yfir atvinnugreinina, og allt drabbast niður.  Fyrir þessi reginmistök mun þjóðinni blæða, ef þau verða ekki stöðvuð í tæka tíð.  Stjórnvöld hafa nú þegar valdið fyrirtækjunum og þjóðarhag miklu tjóni með sameignarsérvizku sinni.

Viðfangsefnið hér er að hámarka hreinar tekjur, þ.e. brúttótekjur að frádregnum tilkostnaði, af mjög takmarkaðri auðlind sjávar: 

1. Sjálfstæðisflokkurinn hefur stutt rammalöggjöf utan um markaðslausn á þessu viðfangsefni.  Vísindalegri ráðgjöf Hafrannsóknarstofnunar, sem miðar að hámarksafrakstri miða í þjóðareign til langs tíma litið, er beitt við ríkisákvörðun á heildarafla í hverri tegund.  Þjóðareign merkir hér, að útlendingar mega ekki stunda þessar veiðar í ábataskyni og stjórnvöld mega ekki hygla einstökum hópum eða byggðarlögum umfram aðra.  Því fer hins vegar víðs fjarri, að þjóðareign merki ríkiseign að lögum.  Aflahlutdeildir á skip eru á markaði, en hámark, 12 %, er á aflahlutdeild hverrar útgerðar í hverri tegund.  Þetta kerfi leiddi til tilætlaðrar fækkunar fiskiskipa, hagræðingar, gæðaaukningar, framleiðniaukningar og öflugasta sjávarútvegs í Evrópu.  Hvers konar árátta er þetta eiginlega að upphefja fáránlega og fyrirsjáanlega stórskaðlega tilraunastarfsemi, með þjóðfélagið allt undir, á því, sem svo vel hefur tekizt, að æ fleiri eru að taka upp þetta markaðsknúna fiskveiðistjórnunarkerfi. 
2. Samfylkingin lítur á þetta kerfi sem lokað forréttindakerfi að námu.  Úrræði hennar er að ríkisvæða námuna með eignaupptöku kvótans án endurgjalds og síðan leigu afnotaréttar til svo skamms tíma, 20 ára, að öll langtímaskipulagning fyrirtækja fer fyrir róða.  Óvissa um framtíðina og skammtímasjónarmið halda þá innreið sína, fé mun flýja greinina og umgengni um miðin versna.  Í raun gengur Samfylkingin hér erinda sérhagsmunahóps, sem seldi kvóta sinn, og vill komast inn aftur, endurgjaldslaust.  Lýðskrum Samfylkingarinnar er hér fólgið í að auka réttlætið með því að fjölga í greininni, en við það fjölgar ekki fiskunum í sjónum, svo að tekjur á hvert skip og sjómann lækka og fyrirtækin veikjast.  Þjóðarhagur rýrnar.
3. Lausn vinstri grænna er að afnema frjálst framsal og binda aflaheimildir við byggðarlögin.  Þetta þarf ekki endilega að þýða bæjarútgerðir, en það eyðileggur samkeppnisþáttinn í kerfinu, sem er þannig, að kvótinn leitar til bezt reknu fyrirtækjanna.  Af þessu leiðir minni hagkvæmni og veikari útgerðarfyrirtæki.
4. Sjálfstæðisflokkurinn féllst að lokum á sínum tíma á að leggja umdeilanlegan viðbótarskatt á útgerðarfyrirtækin, s.k. auðlindargjald.  Þetta átti að skila auðlindarentunni til þjóðarinnar, þ.e. hagnaði sjávarútvegsfyrirtækja umfram önnur fyrirtæki í landinu.  Þessi auðlindarenta er vandfundin og hæpið að leggja sérskatt á einn atvinnuveg.  Hvers vegna er ekki látið duga, að fyrirtæki með góðan hagnað leggi meira til samfélagsins á formi hærri tekna ríkisins af tekjuskattinum ?  Nú hafa vinstri flokkarnir að sjálfsögðu misnotað þessa skattlagningaraðferð með mikilli hækkun auðlindagjaldsins og hóta margföldun þess.  Skattlagningu þessa hefur þá tekið út yfir allan þjófabálk, og er einboðið að afnema hana við fyrsta tækifæri.  Nær væri að fá útgerðarfélögin til að fjárfesta í þróunarfélagi um eldsneytisframleiðslu úr jarðvarma, repju og öðru, sem losað gæti þjóðfélagið úr viðjum ofurskattlagningar á sífellt hækkandi eldneyti á formi kolefnisgjalds og koltvíildisskatts og sparað um 50 milljarða kr í gjaldeyri á ári.  Slíkt væri hagkvæm fjárfesting, sem mundi leiða til umtalsverðs sparnaður útgerðanna, er frá líður, og skapa þeim samkeppniforskot, sem þeim veitir ekki af. 

Hverjar eru þjóðhagslegar afleiðingar þess að veikja sjávarútvegsfyrirtækin, eins og báðir stjórnarflokkarnir ætla sér ?:

• krónan mun óhjákvæmilega veikjast, ef sjávarútvegsfyrirtækin lenda í rekstrarerfiðleikum.  Þá hefst nefnilega sama hringekjan og kvótakerfið forðaði okkur frá, þ.e. útvegur á heljarþröm - gengisfelling - hækkun erlendra aðfanga - verðbólga - frysting gengis - gengisfelling - óðaverðbólga.
• auðlindaskatturinn mun soga fé frá sjávarbyggðum til höfuðborgarsvæðis, og Alþingi mun reyna að klóra í bakkann með yfirfærslum úr ríkissjóði til illa staddra sveitarfélaga.  Þetta er gamla sagan, og hefur alltaf verið stefna afturhaldsins í landinu.  Stjórnmálamennirnir skulu aftur verða upphaf og endir afkomu almennings.  Stefna vinstri flokkanna jafngildir afturhvarfi til fortíðar með allt um lykjandi ríkisforsjá.
•  þetta er nú réttlætið, sem lýðskrumarar Samfylkingar og vinstri grænna berjast við að koma á á Íslandi.  Afleiðingin verður aukin fátækt á Íslandi, lækkandi meðaltekjur og landið mun tapa þeirri samkeppnisviðspyrnu við aðrar þjóðir, sem það hefur nú og dragast niður á eymdarstig allra ríkja, sem þola hafa mátt eyðingu einkaframtaks og mikla ríkisforsjá. 

Ríkisstjórnin er lömuð, og frumvarp Steingríms er örvæntingarfull tilraun hennar til að blása í kulnaðar glæður.  Þau skötuhjú voru af algeru þekkingar-og ábyrgðarleysi búin að lofa einhverjum lagabreytingum um starfsumgjörð sjávarútvegsins, sem þau höfðu ekki hugmynd um, hvaða afleiðingar hefðu í för með sér fyrir atvinnugreinina og fyrir þjóðarhag.  Það er allt á sömu bókina lært.  Gösslast hugsunarlaust áfram án nokkurrar greiningar á viðfangsefninu eða afleiðingum breytinganna fyrir þjóðlífið.    

       

     

Hagsmunavernd

Hverjir eru meginhagsmunir íslenzkrar alþýðu ? 

• að geta búið að sínu í góðu öryggi í frjálsu landi 
• að í landinu sé mikil (yfir 80 % af vinnufærum) atvinnuþátttaka og lítið (minna en 3% af launþegum) atvinnuleysi
• hár kaupmáttur og ráðstöfunartekjur, þ.e. sambærilegur við það bezta, sem gerist á Norðurlöndunum

Ísland er stórt land m.v. mannfjölda, þ.e. aðeins um 3,1 íb/km2. Þetta er einn af kostum búsetu á Íslandi að margra mati, en jafngildir hærri samfélagslegum kostnaði en annars staðar, þó að land sé vissulega ódýrara fyrir vikið.  Landið er fjarri alfaraleið, sem einnig er kostur að sumra mati, en hækkar óneitanlega verðlag í landinu, eins og fámennið sjálft.  Á móti þessum kostnaðaraukum kemur t.d. gnótt endurnýjanlegra orkulinda og þar af leiðandi lágur orkukostnaður.  Til þess að gæta hagsmuna almennings, sem taldir eru upp að ofan, og samtímis að standa undir tiltölulega háum búsetukostnaði í landinu, er aðeins ein leið: að atvinnugreinar landsins sýni hærri framleiðni en víðast hvar þekkist og að auðlindir landsins séu nýttar, eins og sjálfbærni og afturkræfni leyfir.  Þetta hefur eftirfarandi í för með sér:

1. Orku-og iðnaðarmál:   Það ber að setja vatnsaflsvirkjanir á oddinn samkvæmt hinni raunverulegu Rammaáætlun, en ekki afbökun Svandísar Svavarsdóttur á miklu og faglegu starfi undir stjórn Sveinbjörns Björnssonar, fyrrverandi háskólarektors.  Það er áhugi hjá erlendum stórfyrirtækjum fyrir fjárfestingum hérlendis, t.d. í álgeiranum.  Borgaraleg ríkisstjórn mun vafalaust, eftir næstu Alþingiskosningar, kynna hugsanlegum kaupendum raforku gjörbreytt viðhorf íslenzkra stjórnvalda um eflingu íslenzks atvinnulífs með uppbyggingu iðnaðar í landinu, sem þarf mikla raforku.  Verður þar heilbrigð skynsemi leidd til öndvegis, en sérvizkulegum og hugdettum sérvitringa kastað fyrir róða, enda gjörsamlega framfarahamlandi og þar með ávísun á stöðnun atvinnulífs og lakari lífskjör.  Samkvæmt óbrenglaðri Rammaáætlun má enn virkja og framleiða um 10 TWh/a af vatnsorku án þess að ganga á verðmæt náttúrufyrirbæri.  Þetta er nóg fyrir eitt nýtt stórt álver og viðbætur annars orkukræfs iðnaðar.  Það hlýtur ennfremur að verða settur kraftur í að framleiða metanól og etanól úr repju og öðru til blöndunar í jarðefnaeldneyti og sem hreint eldsneyti á farartæki og fiskiskipaflotann.  Til þess þarf varmaorku og þar kemur jarðgufan til sögunnar sem kjörinn orkugjafi og hráefnisgjafi í slíka framleiðslu.  Með jarðvarmanýtingu til eldsneytisframleiðslu fæst viðunandi nýting á jarðgufunámunni og gjaldeyrissparnaður gæti numið 50 miö. kr á ári.  Tafastefna ríkisstjórnarinnar á þessu sviði er hamlandi fyrir viðreisn lands og þjóðar.
2. Sjávarútvegsmál:  Stórhættulegt einkenni á stjórnmálamönnum, sem hallir eru undir forræðishyggju, er, að þeir telja sig vita betur en atvinnulífið, hvernig reka ber fyrirtæki, og hvernig hagkvæmast er fyrir þjóðfélagið að haga leikreglum í athafnalífinu.  Algengasta meinloka þessara "besserwissera" eða beturvita, sbr menningarvita, er að taka markaðsöflin úr sambandi í sótthitakenndri tilraunastarfsemi í nafni "sanngjarnrar dreifingar á auðlindaarði (auðlindarentu)". Slagorð er gert að undirstöðu aðfarar að sjávarútveginum og niðurrifi atvinnuöryggis og launatekna fjölda fólks ásamt rýrnandi tekjum til hins opinbera.  Því fer víðs fjarri, að stjórnarflokkar og Hreyfing hafi hugsað þetta mál af viðunandi íhygli og þekkingu né reiknað dæmið til enda.  Með nýja frumvarpinu um stjórnun fiskveiða er verið að saga í sundur greinina, sem þjóðin situr á.  Lýðskrumið endurspeglast í eftirfarandi slagorði: "Þjóðinni tryggður réttmætur arður af auðlindum sjávar".  Um þetta eiga við fleyg orð Sir Winston Churchills, foringja íhaldsmanna Bretlands á örlagastundu: "Socialism is about equal sharing of misery" eða "Jafnaðarstefnan snýst um jafna útdeilingu eymdar".  Hverju er almenningur í þessu landi bættari með þjóðnýtingu aflamarksins og ofurskattlagningu á sjávarútvegsfyrirtækin ?  Eigið fé fyrirtækjanna hverfur, framlegðin hverfur nánast alveg, svo að engin geta verður til fjárfestinga, launagreiðslugeta snarminnkar, atvinnuöryggi minnkar, og tekjuskattur til ríkisins nánast hverfur.  Eftir standa tímabundnar tekjur af veiðileyfagjaldi, sem vinstri stjórnin mun nýta í gæluverkefni svo lengi sem á nefinu stendur.  Þessi fáránleiki er tortímingarárátta vinstri manna gagnvart verðmætasköpun í atvinnulífinu.  Hún hefur alls staðar gefist ömurlega, og það er hreinræktuð heimska að halda lengra inn á þessa braut.  Auðvelt er sýna fram á það reikningslega, að þjóðhagslega verður af þessu tjón, sem færa mun hreinar tekjur landsmanna umtalsvert niður.  Það er verið að undirbúa mikinn verðmætabruna í nafni ofangreinds slagorðs. Þessi árátta vinstri manna hefur haldið sjávarútveginum í spennitreyju óvissunnar allt kjörtímabil núverandi Alþingis.  Þetta brölt stjórnmálamanna með undirstöðuatvinnuveg landsmanna á eftir að koma heiftarlega niður á lífskjörum í landinu, ef þeir ná fram ætlunarverki sínu að afnema afnotarétt útgerðarmanna á aflahlutdeild ásamt frjálsum framsalsrétti og veðsetningarrétti.  Það er margsannað, að frjáls markaður tryggir hámarksarðsemi af auðlindum, og fyrirtæki á frjálsum markaði greiða hærri laun og hærri opinber gjöld en fyrirtæki í spennitreyju opinberra afskipta.  Ef sjávarútvegurinn fær ekki frið fyrir barnalegri tilraunastarfsemi um leigu afnotaréttar og sérskattlagningu, sem nefnd er því vitlausa nafni auðlindagjald, en er sérskattlagning á fyrirtæki í harðri alþjóðlegri samkeppni, svo vitlaust, sem það nú er, þá missir hann stöðu sína til að standa  uppi í hárinu á niðurgreiddum samkeppniaðilum á erlendum mörkuðum.  Þessi þjóðnýting er þjóðhættuleg og gegn henni verður barizt með öllum tiltækum ráðum, ekki sízt í dómssölum.  Það er ekki hægt að saka höfund þessa pistils um að vera handhafa téðs afnotaréttar, en hann telur einsýnt, að þjóðhagsleg hagkvæmni sjávarútvegs muni hrapa með fyrirhuguðu glapræðislegu inngripi stjórnvalda, sem Alþingi hefur nú til umfjöllunar.  Það er kominn tími til í þessu landi að líta raunsætt á rekstrarmál og arðsemi fyrirtækja.  Hagsmunir launþega, ríkissjóðs, sveitarsjóða og alls almennings eru háðir sterkum og vel reknum fyrirtækjum.  Sameignarstefna ríkisstjórnarinnar drepur niður samkeppnihæfni sjávarútvegs, alþjóðlega markaðsstöðu hans, launagreiðslugetu og greiðslugetu í sameiginlega sjóði landsmanna. Hér má bæta við, að sjómannasamtökin eru gegn veiðigjaldinu, eins og höfundur þessa pistils.  Hann er jafnframt þeirrar skoðunar, eins og þau, að gögn um verðlagningu fiskjar eigi að vera aðgengileg og sannreynanleg af endurskoðendum og fulltrúum sjómanna, og e.t.v. eru þau það nú í flestum tilvikum, enda er t.d. hætta á, að ella verði misbrestur á samningsbundnum launagreiðslum til sjómanna. 
3. Peningamálastefnan: Til að fyrirtækin í landinu og þjóðlíf allt þrífist, verður fullt frelsi að ríkja á peningamarkaðinum.  Núverandi stjórnvöldum vex mjög í augum að afnema gjaldeyrishöftin.  Ferill vinstri stjórna Íslandi er með þeim hætti, að því má gera skóna, að vinstri mönnum sé ekki svo leitt sem þeir láta að viðhalda höftum og treysta þau í sessi.  Má í því sambandi benda á feril þeirra á síðasta haftatímabili, 1930-1960, sem stóð lengur á Íslandi en í nokkru öðru lýðræðisríki.  Notuðu stjórnmálamenn í valdaaðstöðu sér purkunarlaust þetta kerfi til að hygla vinum og vandamönnum og þeim fyrirtækjum, sem þeim voru þóknanleg.  Var svo kölluð höfðatöluregla illræmdust, en hún var til þess fallin að efla kaupfélögin á kostnað kaupmanna, því að fyrirtækin fengu úthlutaðan gjaldeyri í réttu hlutfalli við félagsmenn í samvinnufélaginu eða fjölskyldustærð kaupmanns.  Má gera ráð fyrir, að spilling sé þegar tekin að grafa um sig vegna gjaldeyrishaftanna, og menn farnir að auðgast á gengismismuni hérlendis og erlendis.  Vinstri menn fara hins vegar undan í flæmingi, þegar afnám haftanna ber á góma, og eru þá jafnráðalausir og gagnvart öllum öðrum opinberum viðfangsefnum, sem þeir hafa spreytt sig á. Til að stemma stigu við útstreymi fjár, sem læstist hér inni við Hrunið, þarf að setja löggjöf um hámark útstreymis Jöklabréfa o.þ.h. á ári, þannig að eigendurnir geti farið utan með féð á 10 árum, ef þeir kæra sig um það, en gjaldeyrisviðskipti almennings og fjármagnsflæði á vegum fyrirtækja, innlendra og erlendra, verði gefin frjáls.  Fyrst þarf þó að undirbúa miklar erlendar fjárfestingar í landinu til eflingar krónunni.  Ríkisstjórnin er ófær um að móta peningamálastefnu, sem tryggir stöðugleika til langframa, en ætlar þó inn í ESB og taka upp evru.  Þetta er algerlega ósamrýmanlegt.  Hjá vesalings vinstri stjórninni rekur sig hvað á annars horn.  Stöðugleiki peningamálanna er grundvöllur að öflugu hagkerfi og kjarabótum almennings.  Það er hárrétt hjá verkalýðshreyfingunni, ASÍ, og annað er íbúum þessa lands ekki bjóðandi, enda tæki og tól fyrir hendi til að framkvæma þetta með almennilegum meirihluta á Alþingi. 

Það er ljóst, að núverandi ríkisstjórn gerir allt þveröfugt við það, sem gagnast má hag almennings í þessu landi.  Þetta er öfugmælaríkisstjórn með hagsmuni almennings á vörunum, en öll hennar verk eru til þess eins fallin að útdeila eymdinni jafnt á meðal fólks, eins og íhaldsmaðurinn og leiðtogi Stóra-Bretlands á ögurstundu hafði á orði um jafnaðarmenn. 

Á hinn bóginn er fyrir hendi góð þekking á því, hvaða aðferðir duga bezt til að bæta kjör alls almennings með varanlegum hætti, og hefur það að nokkru verið rakið hér.  Aðeins borgaralegu stjórnmálaflokkarnir eru líklegir til að nýta sér þau tæki og tól með ákvörðunum á Alþingi.

                       

Suðurganga

Hér áður fyrr voru það einatt nefndar suðurgöngur, er menn og konur á borð við Sturlu Sighvatsson og Guðríði Þorbjarnardóttur héldu í yfirbótargöngu til Rómar, nafla Evrópu á sinni tíð.  Hvað sem leið trúarlegri iðrun, er menn voru þá leiddir fyrir dyr sjö höfuðkirkna í Róm og húðstrýktir, eins og raunin var á um Sturlu, þá er hitt næsta víst, að ferðir þessar reyndu mjög á atgervi fólks, en urðu þeim til þroska, sem sluppu heilir á húfi.

Allt öðru máli gegnir um suðurgöngur þær, sem nú tíðkast til nafla ESB, Brüssel.  Sá undirfurðulugi stjórnmálaflokkur, er kallar sig Samfylkingu, en er í raun sértrúarsöfnuður, hefur með sértrúarlegum trúarákafa tekizt á hendur það pílagrímshlutverk að leiða íslenzku þjóðina inn í himnaríki sitt,  Evrópusambandið, ESB.  Er meiri glóra í því en í öðru trúarofstæki ?  Það er ástæða til að kryfja það.  Hvað þarf að vera fyrir hendi til að þessi leiðangur geti talizt eðlilegur ?

1. 'I landinu þarf að vera tryggur meirihluti fyrir því að halda í svo afdrifaríka ferð.  Engin ríkisstjórn nokkurs staðar hefur lagt upp í slíka ferð án þess að vera einhuga um að ætla sér alla leið.  Hvergi, nema hérlendis, hefur þeirri fáránlegu hugmynd skotið upp kollinum, að sækja um aðild að ríkjasambandinu, ESB, til þess að komast að því, hvernig kaupin gerast á eyrinni.  Allir, nema sértrúarsauðirnir á Íslandi, sem hafa tekið þá trú, að þeir geti kastað öllum syndum sínum aftur fyrir sig með því að gangast undir jarðarmen ESB, hafa fyrirfram gert upp hug sinn á grundvelli hagsmunamats fyrir sitt land um, að þeir telji aðild að ESB þjóna hagsmunum sínum bezt.  
2. Vandað hagsmunamat að hálfu stjórnvalda þarf að fara fram, og niðurstaða þess þarf að vera sú, að land og þjóð verði betur sett til framtíðar litið innan ESB en utan áður en umsókn er send.  Aðild er engin skyndilausn.  Aðildarumsókn er langtímastefnumörkun.  Engin slík rannsókn fór fram, svo að vitað sé, að hálfu þeirra stjórnvalda, sem knúðu Alþingi til að samþykkja umsókn 16. júlí 2009.  Hins vegar fór slík rannsókn fram fyrir 5-7 árum og lauk með útgáfu vænnar og fróðlegrar skýrslu nefndar, sem starfaði á breiðum grundvelli, einnig í stjórnmálalegu tilliti, og gefin var út í marz árið 2007.  Forystu fyrir þeirri nefnd hafði Björn Bjarnason, þáverandi ráðherra. Meginályktunin, sem draga mátti af skýrslunni, var sú, að aðild að ESB þjónaði ekki hagsmunum Íslands og EES-samningurinn gegndi enn hlutverki sínu og hann mætti þróa að breyttum aðstæðum.
3. Löggjafinn, Alþingi, þarf að hafa sannfæringu fyrir réttmæti þess gjörnings fyrir umbjóðendur sína að sækja um aðild, þó að ekki sé nú krafizt aukins meirihluta þar.  Þessari kröfu hefur aldrei verið fullnægt, nema síður sé.  Allmargir þingmenn, sem samþykktu að heimila umsókn, lýstu því með skýrum hætti, jafnvel örlagaþrungnum, að þeir samþykktu heimildina í blóra við sannfæringu sína um, hvort réttmætt væri að ganga inn.  Þannig hófst þessi óheillaganga með Stjórnarskráarbroti, því að þingmenn skulu við atkvæðagreiðslur fylgja samvizku sinni og engu öðru samkvæmt Stjórnarskrá.  Að öllum líkindum mundi umsóknin falla um sjálfa sig, ef borin væri nú upp til atkvæða þingsályktunartillaga um að stöðva aðildarferlið.  Hvers vegna í ósköpunum kemur slík tillaga ekki fram, þegar þess er gætt, að aðildarferlið stórskaðar þjóðina, kostar stórfé og tíma stjórnkerfis ríkis og hagsmunaaðila og mun valda þjóðinni vandræðum í samskiptum við Evrópuþjóðirnar, þegar aðildarviðræðurnar steyta á skeri, sem þær reyndar sennilega hafa þegar gert, þó að því sé haldið leyndu ?

Engar af þremur grundvallarforsendum umsóknar eru uppfylltar.  Því má reyndar bæta við, að óðagot Samfylkingarinnar er óskiljanlegt í ljósi þess, að hún stendur langt til vinstri við gildandi efnahagsstefnu ESB, sem er stefna markaðsbúskapar.  Samfylkingin er á móti markaðsbúskap a.m.k. í aðalatvinnuvegi landsmanna.  Hér er um flausturslega ákvörðun um ferð án fyrirheits að ræða.  Sértrúarsöfnuðurinn tilbiður goð, sem ekki hrærist í neinum takti við söfnuðinn.  

Fyrir löngu er komið á daginn, að vinstri grænir sigldu undir fölsku flaggi í Alþingiskosningunum í apríl 2009.  Enginn með óbrenglaða heyrn og sjón gat skilið neinn frambjóðanda þeirra til þings þannig þá, að þeir mundu strax eftir kosningar vilja hefja samningaviðræður um aðild Íslands að ESB.  Hér eru á ferðinni mestu kosningasvik í sögu landsins.  Það þarf ekki sagnfræðing til að átta sig á því. Aldrei hefur nokkur stjórnmálaflokkur snúið svo skyndilega og algerlega við blaðinu eftir Alþingiskosningar og Vinstri hreyfingin grænt framboð.  Hún snerist á punktinum 180° og snýr enn þannig.  Fyrir vikið hefur hún nú ekki meira traust kjósenda og annarra stjórnmálaflokka en alkinn, sem biður um sjúss og segist síðan munu hætta.  Vinstri hreyfingunni grænu framboði er ekki hægt að treysta fyrir horn.  Forystan er samvizkulaus og traðkar á kjósendum sínum valdanna vegna. 

Þetta framferði er eins ólýðræðislegt og hugsazt getur.  Það er ekki hægt að útiloka, að slíka vá kunni að bera að höndum, að stjórnmálaflokkur telji sig knúinn til að söðla um eftir kosningar.  Ekkert slíkt átti við í þessu tilviki. Sé söðlað um, ber viðkomandi stjórnarflokki að kalla fram Alþingiskosningar hið fyrsta til að fá staðfestan stuðning við gjörðir sínar eða falla ella.  Þetta hefur Vinstri hreyfingin grænt framboð ekki gert.  Til þess skortir hana bæði lýðræðistryggð og hugrekki.  Hún mun uppskera sem hún hefur sáð til. 

Þvert á móti.  Hún hefur hangið á völdunum eins og hundur á roði þrátt fyrir upplausn í eigin þingflokki, m.a. vegna ESB-málsins.  Vinstri grænir gefa lýðræðinu langt nef, og þingræðið á heldur ekki upp á pallborðið, sbr Búsáhaldabyltinguna.  Vinstri grænir brutust til valda með ofbeldi og haga sér eins og bolsévikar í Rússlandi 1917-1920.  Svíkja á báða bóga og reka stjórnmálaandstæðinga sína rýtingi. Þeir munu fá að finna til tevatnsins, og er óþarfi að sýta það.  Farið hefur fé betra. Að þeim verður landhreinsun.

Gulrótin fyrir inngöngu Íslands í ESB átti eftir Hrunið að verða evran.  Þessi gulrót leit býsna girnilega út í augum allmargra á sinni tíð, en árið 2010 tók hún að fölna, og árið 2011 fór hún að morkna og er nú á fyrsta ársfjórðungi 2012 orðin óæt að mati þeirra, sem býðst annað. Undantekning er þó téður sértrúarsöfnuður. Veldur því Grikklandsfárið 2011-2012, sem kann að enda með bandalagi Grikkja og Rússa á Eyjahafi.  Yrði það hrikalegur bjúgverpill fyrir Brüssel.   

Framtíð evrunnar er enn óráðin, en óttalegum barningi má búast við frá slíkum bastarði.  Eðli hennar er þannig, að hún hentar aðeins sterkustu hagkerfunum, sem nota hana, einkum og sér í lagi þýzka hagkerfinu.  Hún hentar ekki einu sinni franska hagkerfinu, sem þó er nálægt því að ganga í takti við þýzka hagkerfið, en þolið og krafturinn er mun minni.  Opinber rekstur og miðstýring er og hlutfallslega mun meiri í Frakklandi en í Þýzkalandi og hagkerfi Frakklands þess vegna veikara. Franska hagkerfið má lúta í gras undan því þýzka, og líklegast er, að suður-evrópsku hagkerfin taki kollsteypu.  Þau eiga sér ekki viðreisnar von undir evru.  Falli Ítalía, fellur evran.  Hvað tekur þá við ?

Íslenzki forsætisráðherrann, svo kallaður smali, á ekki sinn líka um víða veröld.  Hún reyndist þjóðinni ekki happafengur, heldur slys. Hún er sú eina í sinni stöðu, sem gerir lítið úr mynt eigin þjóðar og kveður hana ekki vera á vetur setjandi.  Þetta sjónarmið er reist á vanþekkingu á eðli mynta.  Gengi myntar er mælikvarði á styrk og væntingar til þess hagkerfis, sem notar hana.  Hún lagar sig að hagkerfinu.  Hún bjargaði landsmönnum frá hruni útflutningsatvinnuveganna eftir Hrun fjármálakerfisins.  Ef önnur mynt er, koma veikleikar hagkerfisins fram öðru vísi, þ.e. með stöðnun, jafnvel samdrætti, miklu atvinnuleysi og enn meiri skuldasöfnun en ella. 

Margir þeirra, sem vilja gefast upp á sjálfstæðri hagstjórn hérlendis, telja, að krónan verði landsmönnum fjötur um fót um ókomna tíð.  Það er of snemmt að fullyrða það, því að öguð og samræmd hagstjórn peningamála og ríkisfjármála hefur aldrei verið viðhöfð á Íslandi.  Það er hins vegar nú næg þekking til að viðhafa slíka hagstjórn.  Vilji er allt, sem þarf.  Jón Daníelsson, prófessor við London School of Economics, telur brýnt að afnema gjaldeyrishöftin sem fyrst og telur, að það sé raunhæft í framkvæmd á 3 mánuðum.  Hér skal taka undir það og minna á pennstrik Dr Ludwigs Erhards um 1953 í Vestur-Þýzkalandi.  Þetta er þó aðeins ráðlegt, að tryggt hafi verið mikið og sjálfbært flæði erlends fjármagns til landsins á formi fjárfestinga.  

Í tímaritinu Þjóðmálum, á Alþingi og í stofnunum Sjálfstæðisflokksins, hafa sjálfstæðismenn lagt á ráðin um, hvernig ná megi stöðugleika í hagkerfinu.  Með hina miklu framleiðslugetu Íslands á mann er unnt að ná slíkum stöðugleika og honum verður að ná, hvað sem það kostar, hvort sem stefnt er að nýrri mynt eða ekki.  Það er mikill misskilningur að halda, að myntbreyting sé aðferð til að ná stöðugleika.  Um þetta eru ýmis dæmi.  Myntbreyting getur komið, eftir að búið er að ná stöðugleika, ekki á undan. 

Ef skipt yrði um mynt án þess fyrst að ná nauðsynlegum stöðugleika, eins og t.d. skilgreindur var í Maastricht í Hollandi um 1992 sem undanfari að evrunni, þá verður suður-evrópskt ástand í hagkerfinu, hagkerfið verður ósjálfbært, þ.e. það nær sér alls ekki á strik, það lendir í vítahring samdráttar og niðurskurðar innviða samfélagsins.  Þetta ástand mun valda samfélagslegum óróleika, verkföllum, óeirðum og að lokum verður þjóðargjaldþrot og viðjar hinnar framandi myntar verðar slitnar með látum.  Það er ekki flókið að gera upp hug sinn um, hvert skal halda, ef menn láta ekki flækjufætur villa sér sýn.  Flækjufætur sértrúarsafnaða eru óvænlegir til leiðsagnar og forystu.